Dut gölgesinde aradık seni, Ahmet abi,
Gölgen sessizdi, yapraklar suskun…
Dostlar diz dize otururken,
Bir sandalye hep boş kaldı.
Zaman geçti, yollar uzadı,
Rüzgâr bir başka esti bu kez.
Zeytin ağacına vardık sessizce,
Bir dalda senin adın,
Bir dalda senin kokun…
Zeytin yaprağında yazan bir dua var şimdi,
Adını taşır her esen rüzgâr.
Yazıp çizen dostlar değil artık,
Kalbimizde kazılı bir satır var.
Dut gölgesinden zeytin ağacına
Bir yol çizildi sessizce…
Biz hâlâ oradayız Ahmet abi,
Senin oturduğun yerde,
Rüzgârı dinleyerek…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder