KARANLIĞIN ÜŞÜDÜĞÜ AN / J.Asb.Kad.Bçvş. Fikret TUNÇ

Başta Eşim ve Oğullarımla destek olmak üzere “TÜM ŞEHİT VE GAZİLERİMİZE” ithafen tarafımca yüreğimden mısralara dökülmüştür.(14 HAZİRAN 2017)








Gecenin karanlığı çöktü zannettiğinde,
Umut’umuzun yeşerdiğini hissedeceksin,
Ben yoksam da üzülmeyeceksin,
Onur’uyla dimdik yürüdü diyeceksin.

Garbın âfakından bahsediyor ya üstad,
Meraklanma! İman dolu göğsümüz gibidir serhaddimiz,
Bu yol vatan yolu, sonunda varsa mukadderat,
Biz onu “Şehadetin Şerbeti” bilmişiz.

“Ölüm Allah’ın emri de şu ayrılık olmasaydı” derler,
Bu davaya yürekten inanan “Mavi Bereliler”
Ben şehit oğluyum incitemem vatanı,
Gazi de kalsam unutamam yanı başımda yatanı.

Bu dağları aziz toprak diye bilenler,
Bayrak ve sancak uğruna ilerler,
Teferruattır onlar için gerisi,
Beşeridir, kanı, kemiği, derisi.

 “TUNÇOĞLU” gördü karanlığın üşüdüğü ânı,
Dünkünden şükürdür bu güne hali,
Issız soğuklar mı dersin derdi, ahvali?
Ayakyalın da geçersin, imanın varsa “Sırat-ı hanı…”






BEKLEME KORİDORU/Bilge Doğan Kepek


-Rüzgar susunca 

Koşuyor koşuyor koşuyorum. Tüm umutlar heybemde alabildiğine koşuyorum. Şehrimin yüksek duvarları arasında, soluk soluğa koşup ışığı takip ediyorum. Bir güzellik vardı bu gece, sebebini bilmediğim ama ruhuma hafiflik hissi veren.

Bir ışık evet, melek desem değil, kadın desem değil, erkek desem değil, cin mi peri mi bilemediğim bir ışık önümden akıp gidiyor. Duvarların arasında bir görünüp bir kayboluyor. Bilmediğim bir dilde ışıklı bir yazı bırakıyor önünden geçtiği duvarlarda. Şaşkın ve hayran yazıları seyre dalıyor ama okuyup anlam veremiyorum. Sonra bir daha koşuyorum peri kabul ettiğim ışığın arkasından.

Duvarlar arasında sihirli ve masalımsı bir koşturma devam ediyor. Peri-suret ışık, davetkâr bir şekilde bir görünüp bir kayboluyor. Yazılar yazıyor duvarlara. Bu yazılara hayranlıkla bakıyor ama okuyamıyor ve yeniden koşuyorum.

Vakit geceydi. Rüzgar susmuş, çiçekler uyumuş, ay bu gece doğmamıştı. Zaman ileriye değil çocukluğuma akıyordu. Neye sancılı anlam veremediğim bu gece tuhaf bir geceydi. Bütün tabiat sanki nefesini tutmuş, benim peri-suret bu ışığın yazdığı yazıları sökmemi bekliyordu. Işığın arkasından koşuyordum. Her seferinde aynı heyecanla coşuyor, ışıklı yazıyı okuyamayınca tekrar koşuyordum.

Kan ter içinde uyandım. Aynı rüyayı kaç gündür görüyordum ama anlam veremiyordum. Rüyamdaki yüksek duvarlı yere gidiyor, bakınıyor, yazıları arıyor, ıssız bir sıcaktan başka birşey bulamıyordum. Hiçbir şey göründüğü gibi değildi. Sonra ertesi gece yine aynı rüyayı görüyordum.

Bekleyiş sancısının bir tezahürüydü bu rüyalar aslında. Bir umut dokunuşuydu. Ah peri-suret hadi bana:"Herşey geçecek, güzel günler yakında..." diye bir masal anlat lütfen. Günün kabusları bu rüyalarla bir an diniyor ve umut ferahlığına bırakıyordu kendini. Bu rüyaları güzele yormakla ertesi gün mutlu oluyordum mesela.

Bekleyiş sancısı diyordum. Mutluluğu bekleyiş, sevgiliyi bekleyiş, evliliği bekleyiş, parayı bekleyiş, iyi bir ev almayı bekleyiş, evlat sahibi olmayı bekleyiş gibi maddi manevi bütün bekleyişler hep iyiye dairdi. Felek bizimle aynı fikirde değildi. Bu yüzden beklemek eylemi bir sancıya dönüyor ve bütün ömrümüzce sürüp gidiyordu.

Gece oluyor yine. Rüzgar susunca peri-suretin peşinden geceye süzüldüğüm rüyam tekrar başlıyordu. Hiç bilmediğim anlamadığım bir yazıyı anlama çabasıyla, ışıktan bir suretin peşinden sabaha kadar koşuyordum. Bu sefer ışığın arkasından bir kuşa dönüşüp gökyüzünde kaybolup gidiyordum.


İltifat / fazlı bayram

       
 /hasan ejderha'ya/











densizim
cahilim hem edepsizim

kollarımda çok adam bayıldı
bazıları altına kaçırdı zihnimde
çok direksiyon salladım bu yolda abi

hepsi takma diş çıktı
ağzımdakilerin
fayda yok
sıcak olsa da ekmeğim
ben gene soğutup yemeliyim
yoksa dişlerim
takma dişlerim ekmeğimi
öğütürler ellemeden ben
sövüyorum ben de her fırsatta
olur olmaza değil hak edenlere
söylediklerini unutan et kemiklerine

dişlerim aç köpek sürüsü
kendim taktım elimle hepsini
arı kovanı takma
hem edepsiz
hem cahilim
densizim en önemlisi

kaçırma gözlerini


CAMİDE ÇOCUK SESİ /Enver ÇAPAR








1.
Çocuk gelmezse camiye
Öksüz kalır tek minare
Eksik kalır bir  tarafta
Ses aranır  arka safta

Cami çocukları özler
Hep yollarını gözler
Suyu paslanır çeşmenin
Boynu bükülür  herkesin

Halıları kim bozacak
Tesbihleri kim kıracak
İyi  düşünün dedeler
Çabuk geçiyor seneler

2.
Minaresi  göğe çıkan
Yıldızlardan ışık sağan
Mahyasına bir ay doğan
Nur saçılan camilerde

Büyüklerle yan yana
Meleklerle kolkola
Oturunca verir mola
Dua vakti camilerde

Camide bir çocuk sesi
Gülümsetir tüm herkesi
Allah diyen her nefesi
Uzar gider gökkubbede

ENVER ÇAPAR

BU MEKÂN / Gizem AKTÜRK














Bu mekân,
Dilini bilmediğim bir yabancı.

Bu mekân,
Mağrur bakışlara bir hayli kırılgan.
Bu mekânın ötesizliğinde yaşam vardı.

Her hecesine hesap sorar gibi dile gelen bir kelime,
Gelmek fiilinden türetmekti seni.
Gördüğüm,
Gözlerime inen bir perde.
Ve göreceğim,
Camın ardındakiyse son çare.

Bu mekân,
Mavi, umut yüklü bir inanca gebe.
Bu mekân,
Pusulasız bir fırtına huşusu içimde.

Bu mekân,
Derinliğince toprak, bir tek tohum, diriliğince güneş
Ve bir belalı mefhum.

Bu mekân,
Sabahın nurlu yüzünü bulaştırırken gözlerime,
Yarılsın toprak, boy versin tohum, bilensin güneş
Ve anlamını bulsun tüm hakikat.



sundurma / fazlı bayram




/ ahmet doğan ilbey’e/










ahmetabi mızrabı içeri değil
dışarı atacağız bu gece
erenlik dozu düşük
alplık dozu yüksek Türküler
çalacağız
medeniyet coğrafyamızdan

ülkendeki kuşlara haber salacağız
künde künde vuracağız boynuna
gaiblerden gelen sesin
Celal Oğlanın acısına değil de
Drama mapusundaki Hasanın
trajedisine yanacağız
ağlayacak
ağlayacağız iç gözümüzle

vecd fazlası olursa korkma
tutar çıkarırım hafif meşrep bir Türküyle
itidal tavsiye etmek değil
seni itidale çekmek bunun adı
dalgalı deniz gibi abi
sonra bin miligram daha

Ziyaya ağlamayacağız bu gece abi
efelerle zikredeceğiz
araya girenlere abi
kol kanat gereceğiz
öfkelenmek yok abi
herkes Türk’ü dinlemeyi bilecek
diye bir şey yok
kafasını koparırız bu sefer
dinlemezlerse Türk’ü dinlemesinler bakalım

bu şehir Cuma günü yazıldı sana
bana Cuma günü açıldı kapılarını
saçıldı defterler ortaya yine
her Cuma böyle değil mi
işimize de böyle gelmez mi zaten
yakalım mı ezberleri ne dersin
bu gece dinamitler senden
kor ateşler benden
nihilizm de kapıya geldi madem
bir ıbrık Türkü daha akıtalım kalplere

haftayı temize çektik yine abi
maişet savaşımızdan geriye bu gece kaldı
aldı sel oldu sel aldı
ateş çemberlerimizi
gece sana
gündüz bana kaldı
bakalım senin yolundan çekilenler
benim yolumdan da çekilecekler mi
kahinler mısralarıma sövecekler mi

neyse gene de birkaç mızrap da
içeri atalım
sen seversin Sivası
Sivastan Memduh Hocamı
Muhsin Başkana sayarsın
İdeolojiler de bitti be abi
ne dersin
gel biz de bir umre yapalım
inad etme bu daha iyi
alsan da iyi kırmızı gülü satsan da
tartsan belki yetmez bizim okka
ehli
gülü ancak gülle tartabilmiş
gülü güle tutmuş
ne yapsa güle bakmış
kırmızı güle sormuş her işi
gönül aynasını gülle parlatmış

burada kesmek zorundayım abi
girenler oldu araya
hani bir Türkü mırıldanmaya başlarsın da
yanındaki hemen daha yüksek bir sesle
başka bir şarkı söyler ya
arkadaşların da
bir şeyler yazacağı tuttu abi
Allahtan bu gdhen var da abi
Allah var iyi çocuklar
ağızları da cıvık iyi ki
yoksa
kim sızdıracak abi sana aleyhi

bu Cuma da doldu vaktimiz abi
senin daha iki saatin var
benim ki buraya kadar

kaşlarımız çatıldı bak
mızrabı dışarı vurunca
Türk’ü
zorla dinletiriz demiştim abi yeter sesimiz
bin yıl daha söyleriz
bak hepsi nasıl dinledi
bana müseade
geceniz hayrolsun


HİLALE SEVDA / Levent NERGİZ













Bir örümcek ağı ve güvercin sürüsü
İhanet ve hicret...
Taşlı dağlar yol olur Nebi'ye
Zaman kutlu beldelerde tekrara durur.

Tekerrür etmese tarih ,çıldırır zindan,
Gün olur kara bir gece, katran döker kandillere
Toprak, gökyüzünün feryadıyla uyanır
Ay kararır yıldızların eteğinde.

Her eylemde şahlanışını hatırlar küheylan,
Bin asırlık ocağın külüne kor olur
Ulu çınar kemirgenler büyütür içinde
Bir sala vakti yiğitler cehde durur.

Fetihleri yad eden bir hamaset
Oluk oluk nakzediyor kanımızda
Kaç sevdalı yüreğe umut oluyor şehadet
Bir çıban ki yıllardır durur bağrımızda

Payımıza Gök Sultan'ın kaderinden düşmüş,
İhanet ilmek ilmek örmüş rüyalarımızı
Bir avuç gafil ateşler şahını güldürmüş
ALLAHU EKBER ! Tekbirler korumuş bayrağımızı.

Bir muştu çökünce göz bebeklerine
Tanklara karşı kıyama durmuş ulu çınar
Bir yiğit ki otuz kurşun büyütmüş yüreğinde
Bir millet ki şühedayla Resul'ünü selamlar.

Dağlar şehre yürüyor şimdi
Çile, sürgünler ülkesinde kahraman
Namlulardan göremezsiniz şehidi
Başkentler başketine gidiyor bu davan

Fecr-i Sadık vaktinde, gecelerden firari
Şanlı Anadolu'nun atan kalbiyiz
Hilale sevdalı yıldızlar gibi
Güneş doğmadan dönmeyeceğiz.


03.04.2017 
Levent NERGİZ 
Hınıs/ERZURUM

BİR GELİŞLE GELDİN Kİ… / A. Enbiya UZDİL










Gözlerinin en koyu yerinden
Göğ(s)ümü yakan bir bakışı var sessizliğinin
Ben ki bu kadarlık yaşımla bile
Kapanmayan bir yarayım

Diken tarlasının orta yerinde
Yapraklarını dikenlerin parçaladığı
Boynuna sırnaşık bitkilerin dadandığı
Bir çiçeğim yalnız ve korkusuz
Kendi halinde

Bir gelişle geldin ki
Gurbet sızısı çeken bir gönül bıraktın gerinde
Artık ben bir gurbetim/gurbetliğim
Gözlerinse bir sıla
Bir ev ki en huzurlusundan
Gökyüzü bir başka
Korkak kediler bir başka
Sonbahar esintileri
Sokak lambaları bir başka

Dengi bulunmazlardan değilim
Yahut boşluğu doldurulamaz bir parça
Yokuş yukarı tırmanarak geldim
Bir çift gözden ibaret kapına
O yüzden bilirim kan tere batmanın ne demek olduğunu

Çok konuştum biliyorum
Bunca yıllık sükutuma ver
Bağışla.




YAŞAMA İNADI / Gün Sazak GÖKTÜRK











Bilmiyorum!
Lügatte yokluk kelimesinin karşılığıyım ben
Şimdi işte şu hain köşe başında,
Göğüs kafesim akşamcı bir sancı...
Ölüm sıkacak sanma göğüs kafesimdeki kuşu...
Hoş kaç zamandır mihrap önünde dillendiririm ölüm isteğimi...                       

Kastım yaşamaktı,
Lakin soluk soluğa bir katil peşimde,
Hayal perde, hayat bir oyun,
Darağaçları da yeşerir elbet bereketli topraklarda,
Yağlı urganları ateşe verse, sehpadan inse ya insan...
Öldürse ya ölümü zahiren, doğursa ya yeniden hayatı…


LEYLA'DAN SERZENİŞLER-3/Bilge Doğan Kepek

             


 - Kahraman'ın gidişine 









Tüm dualarımızı edelim, doya doya ağlayalım
Anlatmak bile yasak bize mağduriyetlerimizi
Leyla diye yüreği okşanan kadınlar, artık metruk birer kalıntılar 
Koru onları Sen koru, aslında yapayalnızdır onlar...

Kızdıklarında dalgalar coşardı tüm haşmetiyle,
Ancak nefret etmeyi bilmezlerdi, öğretilmemişti bu duygu onlara,
Denizin köpüğü gibi dalgalar durulunca sönüp giderdi kızgınlıkları,
Geriye tüm duygularından arınmış saf kadın kalırdı.

Onca aşağılanmışlıklara rağmen sabırla susan Rıza'nın adıydı kadın
Aynı zamanda en girift yalanların mimarı
Mekanları ve zamanları değiştirip güzelleştirme gücüyle beraber 
Usta bir oyuncudur kötülük filmlerinin sahnelerinde 

Bir parça mutlu olsalar, tüm evreni yeşillendirmeye yeterdi güçleri,
Doğuştan mağduriyetleri yetmezdi aklamaya kalpleri,
Allah vergisiydi, ellerinin değdiği yerde can bulurdu oysa herşey,
Dillerde kabul edilen kıymetleri gönüllere inemedi.

Tırnağına zeval gelse dayanamayacakları evlatları olmasa arkada,
Dağları deler, dünyayı dize getirir bir güçleri vardı oysa,
Durması gerektiği yer demek ki burasıydı yazgıda,
Bitmeyen gönül acısını görse de idrak edemiyordu dünya.

Susarak haykırıyor, çaresizce içten içe ağlıyor,
Doğruların toptan yanlışa evrildiği günlerde yaşamaktan yoruluyor,
Diktiği fidanların yeşermesine umut bağlıyor,
Güzel günlerin geleceği müjdesi onu oyalıyordu,

Öyle bir gidiyor ki kahraman, dünyalar  başına yıkılıyordu.
Onu bekliyordu günlerce, ama o bilmiyor, hissetmiyordu 
Zamanın farklı bir boyutunda gibi yakın ama uzak sesini duymuyordu
Kadın geceyi libas gibi örtüp üstüne mateme duruyordu 

Sevildikçe güzelleşir her kadın solar yoksa bir gül gibi-katil kim-
Güzel rüyalar göremeyeceğini bildiği gecelere dalıp
Gün ışığının bir daha aynı doğamayacağı günlere uyanıp duruyordu 
Dilinde Hicaz makamı bir nağme, dünya dönüyor dönüyor dönüyordu 


SUDAN’DAN İSTANBUL’A / Sudanlı Yusuf Musa

(Birinci Yazı)

Tarihçilerin, tarih felsefecilerinin yorumlarını geliştirdikleri hatt-ı hareketi takip edenler" tarihin değişimindeki kişinin müessiriyeti” söz konusu olduğunda yorumcuların iki gruba ayrıldıklarını müşahede eder. Onların ekseriyetle "kişinin rolüne” aşırı derecede anlam yüklediği ve değişimde milletin çabasının, başarısının bir kişiye isnat ettiği görülmüştür. Milletin haklarını öne çıkarmaya çabalamalı fakat kişinin büyük rolü gözden düşürülmemesi gerektiğini düşünüyorum. Lider kişinin rolünün yeryüzünde Sünnettullah’ın bir icabı olarak ortaya çıktığını düşünerek insanlara liderlik yapabilen, onların içindeki potansiyeli harekete geçiren ve değişimi gerçekleştiren kişilerin sayıca az nispette yaratıldığı kanaatindeyim.

Kimse milletin değişimdeki rolünü inkâr edemez ancak akla gelen soru şu: Milleti değişime, terakkiye sevk eden kim? Milletin olumlu ve verimli hâle gelmesini kim sağladı? Fedakârlık ve gayret göstermelerine kim vesile oldu? Bunların amaçlarını ve yollarını kim tayin etti? Evet, tarihimiz sayıya gelmez, hamiyetperver kişiler ile süslüdür. Hz. Ebubekir (Allah ondan razı olsun) bunun misallerinden biridir. Hadis-i Şerif’te şöyle buyurulmuştur: “Eğer Ebubekir’in imanı, bütün halkın/insanların imanı ile muvazene edilse/karşılaştırılsa Ebu Bekir’in imanı daha ağır gelecektir.” Hz. Ebubekir ise yardım isteyen komutanına söylediği sözle böyle hamiyetli kimselerin örneğini çoğaltır: “Ben sana dört adam gönderdim ki her biri, bin askerin yerini tutar. Onlar şunlardır: Mikdad bin Amr, Ubade bin Samit, Zübeyir bin Avvam ve Ömer bin Hattab.” (Allah hepsinden râzı olsun)

Bu kısa girişten sonra bugünün İslam dünyasına bakarsak hayal kırıklığı ve umutsuzluğun şiddetinden ötürü bazı fikir sahibi, dava sahibi kimseler bir millet gerçeği, hikâyesi yokmuş ve sanki tarihsiz, geleceksiz olduğumuza inanmaya başlamışlardır. Hâlbuki Hak Teala’nın rahmeti her zaman gazabına galiptir. Bütün bu ahvale rağmen milletin kurtulması, tekrar ayağa kalması için Cenâb-ı Bârî’nin bir hamiyetperveri istiklâle ve istikbâle yol açıcı olarak bizler arasında yaratacağına inanmaktayım.

Benim çocukluğum tesevf** olan bir ailenin içinde geçti. Büyük dedem Ticani* tarikatının önde gelenlerinden biriydi. Sudan’ın en uzak bölgelerinden, eğitim imkânlarından mahrum bir yerde olmasına rağmen ilim sahibi bir kimse ve ufku geniş bir hocaydı. Dünyaya üç kızdan sonra geldiğim için beni çok severdi ve sohbetlere beni götürürdü. Hâlâ aklımda, halkın çoğu bize en yakın şehirleri bile bilmezken dedem bize Kahire, Şam ve İstanbul’dan bahsederdi. Bu şehirlerin İslam’a hizmet ettiğini ve Müslümanlara koruduğunu söylerdi. Çok kahraman yetiştiren bir yer olarak İstanbul aklımda kaldı. Dördüncü sınıftayken hocamız gelecekte nereye gitmek istediğimizi yazmamızı istedi, bir kompozisyon ödevi verdi. İstisnasız bütün öğrenciler Mekke ve Medine’ye diye yazdı, bense İstanbul’a diye yazdım. Hoca şaşırarak yanıma geldi, niye İstanbul’a yazdığımı sordu. Ben de korktum, Mekke ve Medine yazılmayınca günaha girildiğini sandım. Günah olduğunu bilmediğimi söyledim. Tekrar sorduğunda dayımın İstanbul’da olduğunu açıkladım. On yıl sonra, Allah nasip etti, İstanbul’a geldim. İstanbul’a ve Türkiye’ye bakarak İslam dünyasının beklentilerinin cevabının Türkiye olduğuna ve olacağına inanmaktayım. (Devam Edecek)


*Ticanî Tarikatı: Ahmed b. Muhammed Ticânî (Allah sırlarını artırsın) tarafından Cezayir’de kurulan Halvetî tarikatının bir kolu. Ahmed Ticânî 1815 senesinde vefat etmiştir. Ticânî nisbesi “Ticane” kabilesinden gelmektedir.

**Tesevf: Sufi. Ehli Tarik. 


من السودان الي اسطنبول
 يلاحظ المتابع لحركة المفكرين والمؤرخين الي انهم ينقسمون  حول دور الفرد في تغيير  حركة التاريخ الي مجموعتين حيث يتفق اكثرهم إلي ان هناك مبالغة في تعظيم دور الفرد وينظرون الي ان التغيير نتيجة لحركة المجتمع او الشعب ثم يترأسه فرد وينسب له اليه هذا النجاح1

     هذه الرؤية وان كانت تحرص علي ابراز دور وحقوق المجتمع او الشعب إلا ان للفرد ايضا دورا كبيرا لايمكن إغفاله ,وهذا اعتبره سنة من سنن الله في الكون حيث خلق بعض البشر القليلين الذين لهم قدرة عالية علي قيادة الجموع ويستطيعون تحريك الطاقات
الكامنة في داخل كل انسان فيحدث التغيير .
    كذلك لا يغفل أحد عن دور ومشاركة الكثيرين في التغيير لكن من الذي دفعهم الى المشاركة وحولهم الى ايجابيين ومنتجين ومن الذي دفعهم الى التحية والبذل ورسم لهم الطريق وحدد لهم الاهداف انه الفرد الموهوب وتاريخنا حافل بالامثلة ( لو وزن  ابي بكر بكفة والامة بكفة  لرجح ابي بكر )2  او كما قال (لصوت القعقاع في الجيش خير من الف رجل) 3   (اني قد امتدتك باربع الاف رجل على كل الف رجل منهم رجل مقامه الالف )4 وهم المقداد بن عمرو وعبادة بن الصامت والزبير بن العوام ومسلمة 

بعد هذه المقدمة القصيرة اذا نظرنا الى الامة الاسلامية اليوم لا تغني عن سؤال حيث اثار الكثير من النافذين مشاعر الاحباط والياس ووصل الامة الى درجة ظنون البعض باننا امة تاريخ بلا واقع وسلف بلا خلف ، ولكن مع كل ذلك نجد هناك متفائلون بان الله سيبعث  من يقود هذه الامة الى بر الامان ويجعلها قدوة لكل الانسانية ) "لَا يَزَالُ مِنْ أُمَّتِي أُمَّةٌ قَائِمَةٌ بِأَمْرِ اللَّهِ لَا يَضُرُّهُمْ مَنْ خَذَلَهُمْ وَلَا مَنْ خَالَفَهُمْ حَتَّى يَأْتِيَهُمْ أَمْرُ اللَّهِ وَهُمْ عَلَى ذَلِكَ

"منذ صغري نشات وسط اسرة صوفية حيث كان الجد الاكبر رئيس الطريقة التجانية وكان عالما مثقفا ذو نظرة بعيدة وسط منطقة ينتشر فيها الجهل و هي تبعد مئات الكيلومترات عن اقرب مركز حيوي لها بحكم انى ذكرت جئت بعد ثلاث بنات كان يحبى شديد وياخذنى الي دورسه اليومية ومما اتذكره  عندما كان عمري سبع سنوات كان يحدث  عن  والتاريخ الاسلامي واسباب تفرق المسلمين...  على الرغم من ان الناس لا يعرفون عن اقرب مدينة لهم باستثناء مكة المكرمة والمدينة المنورة كان يحدثهم عن القاهرة بغداد الشام و اسطنبول وما قدمته هذه المدن للامة الاسلامية فمدينة اسطنبول يحكي  ان رجالها  كالاسود وقفود سدا منيعا امام هجمات الاجانب لميئات السنوات عنها ورسخ كلامه هذا في ذهني و انا ابن الرابع من الابتدائية وحين طلب منا  استاذ الانشاء بكتابة تعبير عن مدينة نود زيارتها في المستقبل بلا استثناء كل التلاميذ كتبوا عن مكة المكرمة والمدينة المنورة الا انا كتبت عن اسطنبول عندما قرا الاستاذ تفاجا  وجاء مسرعا يسالني لماذا اسطنبول بطريقة مستغربة  ومتعجبة فشعرت بالخوف وبدات اسال نفسي داخليا عجبا هل ارتكبت خطاءا ؟ هل قول اسطنبول ذنب يحاسب عليه التلميذ؟ وماذا اقول له ؟ وفجاة خطر ببالي ان اقول له ان خالي كان في اسطنبول وتغير لون الاستاذ متاثرا وبدا هو الاخر يحدثنا عن اسطنبول وبعد 11 سنة بتوفيق الهي جئت الى اسطنبول فخطر ببالي يا ليت جدي كان حاضرا حتى اعيد له ما رايته عن اسطنبول واخيرااااااااا منذ ثلاث سنوات وانا في تركيا والتقيت بالشعب التركي بالوان وافكار مختلفة واستطيع القول بكل ثقة ان اسطنبول بما فيها من قوة  وارادة من شعبها تستطيع ان تعيد للامة الاسلامية مجدها بما يتوفر لها من قائدات ذات البعد البعيد  بمعنى كمافي المقدمة حركة التغيير تحتاج الي شعب واعي وقيادة راشدة وهذا يتوفر الان في تركيا   ................
يوسف موسى   15