GÖNÜL SOFRASI / Enver ÇAPAR













Hocam bize nazar etse
Cümle dertler öte gitse
Mıt mıt baksa gözlerimiz
Anlam bulsa sözlerimiz

Lahmacundan geçtik neyse
Tarhanayla ceviz gelse
Nefsimize vursak  bir gem
Gözümüze düşse bir nem

Himmet dedik, gayret dedi
Köfteleri kimler yedi
Küpü bulan zengin oldu
Odamıza duman doldu

Âşık yine boşa çaban
Su içiyor karnı doyan
Kuru soğan heybemizde
Neşemiz de pek yerinde.


ANNEME MEKTUP/ Abshir Dahir Husein


Zaman geçiyor
her gün bir yaprak
Her gün bir damla, daha hayatımı büyüyorum anne
Hani içinde bir kıvılcım olur ya
Hani her şey çok güzel dır
Benim kıvılcımım kor oldu
Her şey yolunda değil anne
Hani ufacık bir bebekken
Sadece acıkınca ağlarmışım
Başka zamanlarda sürekli gülermişim
Artik sadece acıkınca ağlamıyorum anne
Bak yıllar ne kadar çabuk geçmiş
Sadece gülünmeyeceğini öğrenmişim
Belki de öğretilmişim
Ben büyümüşüm be anne
Yanından ayrılmayan oğlun
Bak artik uzaklarda
Üstelik yalnız
Hem de herkesin içinde anne
Anlayacağın eskiyi özledim anne
Yeniden çocuk olmayı
Sadece acıkınca ağlamayı
Ve hiç şimdi yaşamamayı
Zaman geriye gitmez değil mi?
Ya da ya da ben
Yeniden çocuk olamaz mıyım?
Söylesene!
Onu unuttum diyebilir miyim?
Yani her şey söylemek kadar kolay olabilir mi?
Dur söyleme!
Ben yine hayal kuruyorum değil mi?
Sadece kendimi kandırıyorum
Eskiden günlerin hatta dakikaların hesabını tutardım
Şimdi günlerin Cuma, belki de Salı
Günlerin ne önemi kaldı ki
Takvimlere bile küstüm anne
Sen yine beni merak etme
Güzel günlerin de olacağını ben senden öğrendim
Buralar güzel, soğukları saymazsan
İnsanlar mutlu beni saymazsan
Gündüzler ve geceler iyi içimdeki yalnızlığı saymzasan
Kara kıtanın siyah incilerine selam
Maraş’ın ve Maraşlıların Selami var anne.
Oğlun ABSHİR.



SESSİZLİĞİN ARKA YUVALARI / Ahmet TURAN


Keskin bir kışın akşamında, meydanlığın arka sokakları gibiyim; ıssız ve tekinsiz. Hiç kimseler dokunamıyor bana, ayakaltında duran bir kirpi gibi batıyor dikenlerim onlara. Kendi sessizliğimde boğuluyorum. Bana sığınan ne varsa fısıltısı bile duyulmadan, uzun adımlarla uzaklaşıyor. Benim boş ve iyice derinleşmiş çukurlarıma, aşınmış yollarıma kimse ortak olamıyor. Kimse paylaşmıyor benim sükût dolu topraklarımı.

İlerleyen saatlerde kafaları güzel sarhoşlara bırakıyorum meydanı. Bağırıyorlar alabildiğine sessizliğimi. Yırtıyorlar askıda duran sevimsiz suratımı. Dolambaçlı kollarıma sarılmak, karanlık şakaklarıma uzanmak, başlarını koymak istiyorlar vücuduma. Acıtmıyorum onları, çekinmelerine izin vermiyorum. Açık benim bağrım esrik kokulara, afsunlu gözlere, titreyen bedenlere, üşüyen ayaklara. Onlar benim bir gecelik dostlarım, herkes gibi bir ömür gelip de gün ışımadan kaçan yoldaşlarım. Onlara nasıl sahip çıkmam, nasıl katmam vücuduma?

Ama tek bir isteğim var...

Kendilerine bir çukur yapıp gitsinler ayrılırken benden, biraz daha aşındırsınlar çoktan aşınmış tozlu yollarımı.



***

BU VEDA














Bu veda en çok bana yakışacak
Her bir iç çekişte, daha iyi ayıracağım ruhumu kalbinizden
Bütün yaşananlar buruk bir hal içinde
Sessizce olacak gidişim
Huzur verecek bütün huzursuzluklarınıza...

Usulca gideceğim, ayakuçlarımın üstüne basa basa
Acıtmayacağım geçtiğim yerleri, utandırmayacağım sizi
Gözlerimin eserlerini akıtacağım zamansız yerlere
Siz onları toplayamadan uçacaklar
Sessizce olacak gidişim 
Huzur verecek bütün huzursuzluklarınıza...

Kapanacak tozlu tiyatronun son perdesi
Kalacak belki aklınızda yaşananlar, sere serpe
Konuşmayacak, susacak bu vedadan sonra bulutlar
Toprak kokusu bulacaksınız sizden gidenlerin arda kalanlarında
Sessizce olacak gidişim
Huzur verecek bütün huzursuzluklarınıza...




YARGIÇSIZ İNFAZ/Ali Rıza KARAKALE


Umudum; ya infazları kesilsin sevgilinin ya da yargıçları ölsün. 
Kalbinde değilsem de hiç olmazsa olayım umurunda.
İçindeki tüm hukukçuları çıkar mahkemene, adaletten anlamayan sürünsün.
Hesap versinler boynu bükük halde bu şiirin huzurunda.

"Karar" diye sert bir üslupla vursun tokmağını şair.
Titresin adaletsiz sözlerin, vicdanı öğrensin.
Kafiyeler uzaktan şahit, inatlarına dair.
Kesmez olsun sözlerin, öldürecekken körelsin.

Yanlışsam izin vermesin Azrail, çizik attırmasın.
Bu davanda kâğıt galip desin ayrılsın salondan.
Suçum bir şiirse, üç şiir desin açıktan arttırsın.
Baş harfini dahi kullanmam, istemem haber gelmesin ondan.

...

Ve bu şiir bundan sonra bir daha okunmayacak tarafımdan.

karakale 'm / 17.11.2015


BİZE NE OLDU / Fazlı BAYRAM


bize ne oldu cesetlerimiz yağmur gibi yağar oldu göklerden
sokaklarımızda kan ve barut kokusu
babalar yolunu yitirdi dükkanlarının
bize ne oldu çocuklarımız donar oldu kamplarda

evlerimiz bomba bomba ayaz oldu bize ne oldu
pencerelerimize yusufçuklar yuva yapmaz
kapılarımızda balyoz sesi bize ne oldu
hangi milletteniz dinimiz kaç çeşit bize ne oldu

bu silah sesleri bu göz yaşları
savaş mı var hangi küffarı yok ettik
sancağın bir değil miydi bize ne oldu
parça parçayız komşular el oldu bize ne oldu
al yanaklı al yazmalı ay yıldız utanır oldu bize ne oldu

gün tutuldu göklerimiz kapkara
nasıl kapanacak kalplerimizdeki yara
bir doğum sancısı değilse yandık kül olduk
bize ne oldu baharımız güz gülümüz çemen gene 



KELAM PAZARINDA LİSANIM GÜL’DÜR/İsa Yusuf ÇAĞLAR


Yoktur doğru kelamın yanlış yerde
Yanlış kelamın ise hiçbir yerde ederi
Zira hakikat kesp eder hak bir sözün
Ancak yerinde değeri
Yoksa olur kelam-ı kibar
Laf-ı güzafın esiri

***
Farksızdır kalbim
Haysiyet tüccarlarının elinde
Esir pazarlarında yok pahasına satılan
Nefis tatminine yarayan
Herhangi bir şeyden
Hasretim aşk pazarına

***
Fettan-ı lisana merhem
Kırklara muhabbet iledir
Büdela nezaretinde
Yolda olmak iledir
Kutbun elinden tutup
Kurtuluşa ermek
Bade-i Hak’tan bir kâse
İçip geçmek iledir



BURALAR BİZİZ / A. Enbiya UZDİL


Ne yabancıyız, ne de yabancısıyız buraların
Kardeş biz buranın tam da burasındanız

Bayraksa gökte dalgalanan biziz
Topraksa kanla sulanan biziz
Toprağı sulayan dersen gene biziz
Kardeş biz buranın tam da burasındanız

Bekçisini sorarsan biz bekçisiyiz
Askerini sorarsan biz askeriyiz
Kardeş biz bu toprağın sahipleriyiz
Hudutları gözleyen Hak erleriyiz

Sancağımız hilaldir soran olursa
Yolumuz birdir gelecek varsa
Şehadet duadır bizim buralarda 
Durup da önümüzde sen kimsin deme
Yedi düvel bilir ki buralar biziz.



İHTİYAR/Mustafa SÖLER



Uzun kış bastırdı belli ki
yağmayacak mektuplar
nerede o beklediğim
mektuplar
gülümseyip varılmaz tadına 
dediğin küçük
çok küçük 'nasılsın'
gün doğmaz sanan ben
belli ki tren rayları
çiğnenmekten
bende yalnızlıktan
ya ne demeli?
sabaha kadar uluyan köpek
dünya geceyi nöbet yazmış
bu nöbeti gece bana satmış
güzel elmanın içine pazarcı
çürük atmış
nöbeti iyi yazmış
nöbeti üstüme yıkan gece
bi hayli keyiften uyur
bilmez ki
ya nıır!
bre cahil
oysaki
beni nöbete alıştırdı alıştıralı
o uyurken
ben gecenin düğümünü
çözerken
o benden bi haber
sanır ki; ben ahmak
dünyanın tüm derdini ben almışım sanki
gecenin eteğinden tutmuşum tutuyorum
artık o beni değil ben
onu yazıyorum
gurbet bi hayli gezinir oldu dilimde
gurbet el açtırır
diz çöktürür
sıla dilinde
sıkılan sıkar dişimde
canımı sıkan poyraz sana katlanmak zor düşümde
hayalimi yıkan yığınlar ismim
nerede?

Kırk yıl arar dururum
ömrüm geçtiği otağım
adım adım dilimle dolaşan türkü
yaş geçmiş
varmış ömür çırasına ihtiyar!
gelmiş eline baston
gayrı susamış gözlerine damlalar az
ve belki çıkıp şu yaylaya avaz avaz...
koyun sürüsüyle eğlen kah
gözlerin uzağı aramasın
aradığın;
Maraş, toroslar...




BİR DEM / Hasan BAZI


Bugün günlerden neydi? Senenin kaçıncı günüydü? Hangi şarkı çalıyordu yüreğimde? Hangi kaldırımları dertlerime ortak ediyordum? Hangi sokak lambaları gözetliyordu beni? Her sabah geçtiğim o neşeli o mutlu sokaklar değildi artık. Her sabah güneşin doğuşuna tanıklık eden o neşeli kaldırımlar bugün öksüz kalmışlardı. Her akşam pencerelerden içeriyi gözetleyen o sokak lambaları bugün ellerini ayaklarını çekmişlerdi evlerden. Her gün bin bir insanı içinde barındıran şehir bugün hiç kimseyi almıyordu. Kimsesizlerin yoldaşı sokaklar bugün herkesi evlerine göndermişti. Gecenin bir vaktinde hüzünlü kalplerin can yoldaşı Ay bile bulutların arkasına saklanmıştı.

Şehirde bir sessizlik hâkimdi.

İnsanı ürperten bir sessizlik.

Kaldırımlar haykırmak istiyordu gerçekleri ama ağzını kapatıyorlardı.

Neydi buna sebeb?

Ne oluyordu gecenin bir vaktinde? Bir gönül hüsranı mı denmeliydi buna. Birisi şehri terk edişine bırakmıştı. Neler oluyordu böyle? Deprem olsa bu kadar acıtmazdı. Ama biliyordum. Sadece yüreğimde bir kor ateşi taşıdığımı biliyordum. Yasladım sırtımı şehrin kalesine. İnsanlar evlerinden dışarıya çıkmaya cesaret edemiyordu. Masalındaki uyuyan devi birisi uyandırmıştı. Nasıl da yakmıştı canımı giderken.

Başımı göğe kaldırdım ve yıldızların güzelliğine baktım.

Orada öylece duruyorlardı.

Tek başlarına, kimsesiz bir şekilde.

Hasret, özlem dedikleri şey buydu sanırım. Ayaklarımı şehrin üstüne uzattım. Ellerimi göğsümde birleştirdim. Gözümün önüne hayali geldi. "Olsun" dedim. Kaderime razı olup sabretmeyi seçmiştim. Gözlerimden yağmur yağdı sanki. Geceye teşekkür edip sessizce onu düşleyerek uykuya daldım...

***
GİTMEK İSTİYORUM













Yalnız kaldım ben kaç defa,
Ne ben biliyorum nerede olduğumu,
Ne de insanlar anlıyor beni.
Kendimi buralara ait hissetmiyorum.
Bu insanlar beni nasıl anlayacak diyorum.
Bazen sadece gitmek istiyorum.
Hiç kimseye hesap vermeden
                           kapıyı çarpıp gitmek istiyorum.
Özüme, kendime gitmek istiyorum.
Tüm benliğimi yok edip,
                        yalnızca beni anlayan
                                      insanların yaşadığı
                                                    şehirlere gitmek istiyorum.
Dedim ya bazen sadece gitmek istersin.
Dünyayı ve içindekileri onlara bırakıp
                                                    çekip gitmek istiyorum.
Sahi kaç gece oldu burdan gideli,
Kaç gece geçti çayla karışık,
Kaç gün oldu uykusuz geçirdiğim geceler.
Hayatı an an yaşamak varken
                                              ben sadece hüzünlü kısımlarda yaşıyorum.
Bazen sadece gitmek istersin.
Bende öyle gitmek istiyorum kendime doğru, özüme doğru...



***
YALNIZLIK















Bazen yalnız kaldığını sanırsın
Uyku haram olur gözlerine
Uyumak istersin ama bir türlü uyuyamazsın
Kafan derinlere gider
Dalar gidersin düşüncelere
Sonra başını kaldırırsın yukarıya,
Yıldızlara bakarsın
Onları düşünürsün,
Seyre dalarsın bir süre
Onların da yalnız olduğunu düşünürsün
Kafanı Ay'a çevirirsin,
Hepsinden büyük ve kocaman
Yolda kalanlara ışık olur bazen
Bazen de aşıkların kalemine ışık tutar
Birden silkelenip kendine gelirsin
Anlarsın yine hülyalara dalmışsın
Nereye gittiğini bilmeden
Dost ararsın yanında onu da bulamazsın
Ama unutmadığın bir şey vardır
Yalnızların dostu ALLAH'tır.


***
BEN İLE BEN









Ben, kimsesiz mahallenin tek bekçisi
O, ıssız sokakların tek çocuğu

Ben, meçhuller caddesinin tek esnafı
Ben, kendi sesimin yankısından korkan tek çocuk

Ben, benliğimin odasında kaybolmuş tek insan
Ben, insanın kafasındaki tek sorun

Ben kâinattaki ufacık bir kum tanesi
Belki değil kum tanesi, bir hiç!

5 Nisan Ortaokulu-Kahramanmaraş


UZAK MÜLAHAZALAR III /Gün Sazak GÖKTÜRK










...insan bildiğiyle tahakküm eder ama onun muhayyilatının dışında çok daha büyük bir evren vardır... Kader ve kaza düzleminde zamanın ve mekânın çizdiği parabollerin kesişiminden arda kalan muhayyile bir dünyanın sınırlarıdır uzak…

Yetiş ey karanlık,
Çirkinlerin merhametli anası.
Arza istiva etse ya merhamet,
Silse tüm lekeleri karalar.
Sıddık yar gece olsa
Refakatte tek bir ışık
Ümmeti Muhammed’e,
Nurdan ve ateşten müteşekkil,
Ölümden münezzeh bir ruhla...



SECCADEM / ESRA BALCI










Bir yaş günü hediyesi
Sekiz yaşımdan beri
Günün beş vakti
Okşarım seccademi.

Namaz kılan çocukları
Allah çok seviyormuş
Melekleri yolluyormuş
Sevgili peygamberimiz
Rüyalarına giriyormuş.

İyi ki namaza kılıyorum
Peygamberimi görüyorum
Allah beni seviyor
Seccadem can yoldaşım.
Kahramanmaraş 5 Nisan Ortaokulu

***
ONLARIN SESİ
















Tertemiz kalpli bir çocuktu
Tüm kelimeleri torbaya koydu
Artık kimse konuşamıyordu
Herkes hep susuyordu

Sadece suyun sesi
Rüzgârın uğultusu
Kuşların yağmurun sesi
Sadece onların sesi


5 Nisan Ortaokulu-Kahramanmaraş

***
PEYGAMBERİM














571 yılının nisan ayıydı
Doğmasıyla nurlar saçıldı
Kâinata gül yağdı
Doğdu benim peygamberim

Cebrail geldi bir gün mağaraya
Yaymaya başladı İslam’ı ondan sonra
Kılavuz oldu tüm dünyaya
Benim güzel peygamberim

63 yıl yaşadı
Ama dünyayı kurtardı
Hayata gözlerini kapadı
Ardında yaşlı gözler bıraktı
Benim canım peygamberim

Kalbimizde yerin büyük
Seni yolunda yürüyoruz
Sensizlik omzumuzda yük
Senin izinden gidiyoruz


***
ESİR GÜNEŞ














Kış mevsimi buz gibi bir hava
Uçmuyor kuşlar, artık yuvalarında
Bulutlar kaplamış her yeri
Saklıyorlar güneşi.

Güneş çocuklar için, çiçekler için tedirgin
Soğumuş alevli vücudu
Bulutlar ona vermiyor izin
Güneş kederli, sızlıyor ruhu.

Ve sabretti
Hep sabretti
Sonunda bahar geldi.
Bulutlar tıpkı bir uysal hayvan gibi
Güneşe yol verdi.
Güneş kristal ışıklarıyla
Sevindirdi çocukları ve çiçekleri

5 Nisan Ortaokulu-Kahramanmaraş


RUHUMUN MERKEZİNE YOLCULUK/Mehmet MORTAŞ

Uzun yola çıkmaya hüküm giydim.
İsmet özel.

Kelimeleri bir truva atı gibi kullanıyorum zamanın hüzün dolu boşluğunda. Zamanın boşluğu büyüdükçe beynimde kaynama noktasına gelmiş düşüncelerim çekiliyor bir karadeliğe. Bu nedenle hüznün sararmış mevsimine doğru yola çıkıyorum, dağlanmış acılarımı yanıma alarak. Yaşadığınız ne varsa getirin diyorum, hoşunuza gitmeyen günleri, ayları, yılları bir kenara attığınız düşüncelerinizi getirin diyorum ey ahali! Körpe dünyanın günahkâr taraflarından çıkıp gelsin istiyorum mahur sözcükleriz, karamsarlığın rengine bürünen tüm mahrem adımlarınızı getirin, çünkü ben zamanı olmayan bir boşluğa doğru yol almaktayım, utanarak anlatamadığınız vakitlerinizi bana verin, kışın bağrından kopup gelen sonra vazgeçtiğiniz şiirleri, hayatın kararan yüzünde ıskaladığınız yazılarınızı, yaşam emaresi görülmeyen ve sonbahar suskunluğunda yazdığınız korku öykülerinizi bana verin. Dünyanın omurgasından yeryüzüne doğru iniyorum, mevsimleri olmayan bir çağdan geçiyorum, duygular birbirine silah olmuş korku dolu gözlerle, sırra kadem basan insanların yanından geçiyorum. Ölüm bir paranoyaktır insanlara ne alınır ne satılır, ölümü her akşam yanlarında korkak savaşçılar gibi kahramanlık hikâyeleri anlatan tapınak şövalyeleri modunda suskun yığınlar yanından geçiyorum. Hiç söyleyecek sözleri kalmamış insanların, sabah ölümsüz, akşam hükümsüzdür dillerinden akıttıkları karanlık kelimeleri. Cinayetin resmini çizerler en kronimal batini aletleri ile. Kahkahadan kelime üreten kâhinler gelir rüzgarın haber getiren uğultusunun önüne. Rüzgârda kaygan bir selvi gibi sağa sola yalpalayan, saçlarımın bahçelerinden geçemeyen, gözyaşlarımdan billur ışıklar yapamayan birkaç nefeslik dünyanın uğultusu kalır geriye. Hayat damla damla bitiyor teninin üzerinde, ölüm ıskalıyor zannediyorsun nefesini, zaman yavaş yavaş eritiyor her adımında hayatı, kullandığın sözcükler az az ölüyor bitiriyorsun hesap vereceğin güne ait biriktirdiklerini. Taksit taksit harcıyoruz mevsimlerin kıyamete bırakılmış sararmış yapraklarının üstündeki hayallerimizi, borçluyuz korkularımızdan büyüttüğümüz ve dünyayı cehenneme çeviren zamanlardan kaçan zamanlara. Vakti evirip çeviren bir boşluğa gidiyorum ey insanlar! Var mı hayatınızın herhangi bir anında görmek istemediğiniz zulümler, mazlumların ölümü üzerinden aldığınız ödüller, aşiyan mevsiminde katlettiğiniz ve görmek istemediğiniz kuş yürekler, verin ve rahat edin mantığınızı, düşüncenizi amel canavarına dönüşmeden verin ve kurtulun.


Seni dağladılar değil mi ey ahali. İzmlerin beynimize yuvalanmış putlaştırılmış kelimeler ile dağladılar, sonbahar mevsiminde hüzün şiirleri yazma diye, kalbinin vicdan sözcüğünü kullanacağı yerden dağladılar. Bir boşluğa doğru gidiyorum, susuz çöller gibi olan ruhumla, kıyamet sayfalarından aldığım sahneler ile uzun bir yolculuğa çıkıyorum. Seni hüznünden vuracak hüznün kalmadı değil mi ey ahali. Korkak bir renge bürünüp gidiyorum arzularım hayal olduğu sarnıcı olmayan boşluğa. Bana verecek kayda değer günahlarınızda yok değil mi. Anlamsızlığın kitabı olan postmodernizm, günahlarını da anlamsızlaştırdı, mubah tanrısına çevirdi. Kelimelerimi truva atı gibi kullanıyorum ama beni ele veriyor zamanın boşluğundaki rengi ve kokusu olmayan vakitler. Vakit dedimse bana verdiğiniz anlamsızlaştırılan hayatlar yaşamlar. Bu boşluk nedir bilir misin? Düşüncelerinizde oluşturduğunuz mubah tanrılar ile kol kola gezen cüzi iradeler, kâinatı anlamaya çalışan ama kendi iç kâinatını anlayamayan içimdeki ben. Bana verecek kusurlarınız vesveseden yapılmış bir dua makinesine bağlıdır çare olmayacak yaz mevsimini hatırlasam da yanık türkülerle. Çaresizdir günahlarınızın dişlilerinden yaptığınız mekanik amelleriniz, benim iç kâinatıma yolculuğa çıkmaya hazırlıksızdır, ölüm kış mevsiminin bağrında için için yemektedir baharın özünü. Ey ahali içimdeki boşlukla baş başa bırakın, ne devranlar döner ne kıyametler yaşanır bilmezsiniz, sizleri bilinmezlik tanrısı ile baş başa bırakıyorum, dünya ya kazık çakacağınız dünyanın merkezine yolculuk öneriyorum. Belki ölüm sizi teğet geçer, yanılgılarınızdan kurduğunuz şehirden çıkarılmazsınız. Demirden kelimelerin yoğrulduğu kendi iç benliğimdeki boşluğa doğru yola çıkıyorum. Uzun bir yolculuğa merhaba.

KIRIK AYNA ROMANINDAN ALINTILAR–1,2,3,4 / Memduh ATALAY


KIRIK AYNA ROMANINDAN ALINTILAR-1

Romanın başkahramanı Hüsnü Cemal Hoyrat, dostu, kardeşi, talebesi Ali Seyfi ile konuşurlar. Ali Seyfi "Ağabey, her dönemde şimdiki arızalar yok muydu?" Hüsnü Cemal "Elbet vardı Ali'm. İnsanı saptıran duygular her zaman vardı. Babamız Âdem’den beri. Ancak insanın özünden çok uzak düşmediği dönemlerde ayna kırık değildi. Toplumsal arızaların yansıdığı bir ayna vardı ve insanlar bu aynaya bakarak kendini düzeltirdi. Şimdi her grubun, her cemaatin, her teşkilatın aynası var ama kırık. İnsanlar bu kırık ayna ile kusurunu görmeye değil ötekinin kolunu kanadını yaralamaya çalıştığı için hakikatten uzaklaşıyor."dedikten sonra bir yudum daha aldı çayından.

Ali Seyfi yine kalbinin ve kafasının derinlerinde sorudan ziyade kedere dönüşen bir alana daha girdi. Resimleri, isimleri, rozetleri hakikatin ve fikrin önüne koyduğumuzu ve yok ettiğimizi söyledi. "Sezai Karakoç mesela şiirlerini, sözlerini kullanıyoruz ama şikâyetlerini görmüyoruz" dedi. Hüsnü Cemal aslında Ali Seyfi gibi düşündüğü halde Seyfi'nin ötekileştirme tuzağına düşmemesi için Seyfi'ye dönerek  "Kardeşim bir kötü veya kötülük gördüğünde iki tavır vardır: Ya o kötüye ve kötülüğe tahammülsüzlüğün seni nefsini, öfkeni tatmin için sertliğe götürür ya da fenalığın terk edilmesi için adaleti ve merhameti esas alan bir dil kullanırsın; böylece ontolojik olarak merhamet etmenin bereketiyle ıslaha memur olursun. Bak Allah Musa'ya güzellikle tebliğ etmesini öğütlemiyor mu?" dedikten sonra sigarasından bir nefes çekti ve sustu. Ali Seyfi artık hiçbir şeyin tesadüf olmadığına inanmaya başlamıştı. Ne vakit öfke seline kapılsa Hüsnü Cemal daha gönül merkezli bir pencereyi açıyordu ona.

Ali Seyfi bu kez de Hüsnü Cemal'in ismine dair konuşmak istedi. "Ağabey, zıtlar birleşmiş isminde. Hüsnü Cemal Hoyrat çok seçilmiş bir isim değil mi?" Hüsnü Cemal kalbine mukabil kalp bulunca coşardı. Yine öyle oldu."Alim bak sen hem Ali hem Seyfi’sin. Ben de Hüsnü Cemal Hoyratım. Zıtlık sadece adımda değil ki. Yaratılışımızda. Bir yanımız bahar, bir yanımız kış. Bir yanımız Yavuz, bir yanımız Yunus. Bir yanımız öfke, korku, dünyalık; bir yanımız aşk, sevda, dostluk ve gözü karalık."
Hüsnü Cemal şöyle düşündü :"Kim ki yalnız kaldığında iç denetimi, yazıcı melekleri unutuyorsa bu kimse kanunun görmediği yerde her şeyi yapacak bir potansiyel taşıyor demektir."

Hüsnü Cemal çok sert baktı Şule’ye. Çünkü Şule ince yazıyı okuyamıyordu. Kadınlığı sadece dişil bir keyfiyet sanıyordu. "Bak Şuleciğim kadın sadece bir cinsiyet olarak yoktur benim dünyamda. Kalbimin öteki yarısı değilsen bir anlam taşımazsın nazarımda. Öteki yarım olmak ne demek biliyor musun ben demeden anlaman, ben söylemeden duymandır. Yani ben olmandır"

Hüsnü Cemal "Anlamaktan bana ancak ağlamak kaldı" deyince Leyla'nın kalbinin küt küt attığını hissetti.

Hüsnü Cemal artık usanmıştı güzel adam teranelerinden. "Paris'te Nuri Pakdil anması yapılıyorsa bir problem var güzellerinizde efendim. En cahil halkta bile Batı Frenk'tir ve frengi hastalığı Batı'ya nispet edilir. Siz güzelinize Kudüs güzellemesi yaparken yolunuz Paris'e çıkıyorsa sizin olsun güzelliğiniz. Yedi güzelin biri de Dostoyevski hafızı maşallah. Bizim ilkokul mezunu Abdurrahim Karakoç'un şiirleri HAK YOL İSLAM YAZACAĞIZ DERKEN sizin kekemeliklerinize örnekler sıralamayacağım. Haydi, kara siyasadan, klas duruştan vekil ricasına düşmüşseniz Bahri Zengin'den bir özür dileyin de seveyim sizi"


KIRIK AYNA ROMANINDAN ALINTILAR -2

Hüsnü Cemal çok sevdiği Murat Hocanın sözlerini gün boyu tekrarlayıp durdu "BİR SEVDAYA DÜŞMÜŞ OLMAK BAŞKADIR, BİR SEVDAYA DÜŞMÜŞ DEMEK BAMBAŞKA" Bazen çok sıradan bir sözde adeta insanlığın trajedisini yakalar, bu duyguyu karşısındakine aktarmak ister, karşıdan aynı hassasiyeti görmezse "KEDERSİZ İNSANDAN DAHA KADERSİZİ YOKTUR" derdi.

Murat Hoca ne hikmetse kızarsa güzel konuşurdu. Yine kızmıştı emin cephe savaşçılarına "KARDEŞİM, BUNLAR DAVA ÖRTÜSÜYLE ELDE ETTİKLERİ İMKÂNLARI VE GÜCÜ SAVUNUYORLAR. İMAM HATİPTE ATATÜRK ELEŞTİRİSİ, KAHRAMANMARAŞ’TA PKK DÜŞMANLIĞI GİBİ KOLAYCILIK BUNLARIN YAPTIKLARI. HANGİ TELEVİZYONU İZLİYORSA ONUN ETKİSİNDEKİ BU ADAMLARLA MEDENİYET YÜRÜYÜŞÜ YAPILAMAZ. KREDİ KARTLARI VE LÜKS TUTKUNLUĞU DEVRİMCİ RUHU PERDELİYOR."deyince ortalık buz kesmişti.

Leyla gözleri iki çeşme yakarıyordu Kadir Gecesinde. Onun için evlilik bu nimeti bilmeyenlerden çok daha derin anlamlar içeriyordu."ALLAHIM BEN NASİHATÇİ İSTEMİYORUM BANA ELİMİ TUTACAK, YÜREĞİMİ ISITACAK, KURU SİMİTİ BENİMLE PAYLAŞACAK BİR EŞ VER DE DÜĞÜN DAVETİYELERİ VE DAVUL ZURNA SESLERİ YAKMASIN İÇİMİ. BİR ÇOCUK ANNE DESİN YETER ALLAH'IM "

Hüsnü Cemal tam bir kompleks olan yeşil popa tahammül edemiyordu."HER COĞRAFYANIN BİR SESİ BİR SÖZÜ VARDIR ARKADAŞ. TÜRKÜ BİZİM ACIMIZ, KAHRIMIZ, DERDİMİZ, HASRETİMİZDİR. EKİN İDİM OLDUM HARMAN TÜRKÜSÜ KADAR YÜREĞİMİZE DEĞEN NE VAR ARKADAŞLAR. BAK ŞU SÖZLERE.

ekin idim oldum harman
düşürdün aşkın narına
karıştırdın küle beni 
atın yolun kenarına 
yar geçtikçe göre beni 


kırda meleşir kuzular
derdim çok yarem sızılar
gönül sevdiğin arzular 
götürsünler yare beni 


ecel gelir hak'tan ferman 
can çekilir kalmaz derman 
ekin idim oldum harman 
savursunlar yele beni 

ali rıza'm sızlar yara
gülistandım döndüm hara 
çekiverin zülfikar'a 
kılsın pare pare beni

HEPİMİZİN ACISINI TOPLASAN BU TÜRKÜDEKİ ACIYA DENK GELİR Mİ?"


KIRIK AYNA ROMANINDAN ALINTILAR -3

Hüsnü Cemal cami cemaatiyle anlaşamıyordu. Evden zorunlu gidişe tabi tutulan ihtiyarlar heyetinin ılık havalarda bile beş altı klimayı açtırmasına sinir olmuştu bir seferinde."ALLAH AŞKINA EVİNİZDE EN KÜÇÜK BİR LAMBAYI BİLE LÜZUMSUZ DİYE SÖNDÜRÜRKEN CAMİDE BU ISRAF NİYE AMCALAR?" diye çıkışınca Ali Seyit yalvaran gözlerle bakmıştı Hüsnü Cemal'e iş uzamasın, tartışma çıkmasın diye.

..............................................................................................................

Bazen mizaha kaçardı Hüsnü Cemal. Camilerdeki ayakkabı telaşından bile bir yere varabilirdi mizahı. Cuma günü gibi bir bayram vaktinde birbirlerine ayakkabılarını güvenmeyen bir cemaatin yaralarını fark ediyordu."BİZ HASMIMIZ TARAFINDAN EMİN SAYILMIYORSAK TÜM İDDİALARIMIZ BOŞTUR KARDEŞİM. BIRAK HASMI BİZ BİZDEN EMİN DEĞİLİZ. OTURARAK NAMAZ KILANLARA BEN MÜFTÜ OLSAM SİNAV YAPARDIM. YÜZ DOLARI EĞİLİP ALMIYORSA SANDALYEDE NAMAZ KILABİLİRSİN AMA YÜZ DOLARA EĞİLİYORSUN DA RÜKUYA GİTMİYORSAN BASİT BAHANELERLE SANDALYEN BAŞINA ÇALINSIN DERDİM" demişti bir keresinde. Ali Seyit yarı tebessümle "AĞABEY İNSANLARI BEYNİNE MALZEME YAPMIYOR MUSUN " diye damarına basmıştı.

...........................................................................................................

Ev neydi Leyla için? Çocuk sesi, koca merhabası, yeni bir dünyaya adımdı. Komşulara kek, pasta hazırlamak, bayram temizliği, sabun ve naftalin kokan bir hususi cennetti.

...........................................................................................................

Murat Hoca deli bakardı, derin bakardı. Onun gözlerinde bir coğrafyanın kaderi ve kederi görülürdü. İçinde öz ve duygu olan her şeye yer vardı."RUHİ SU'YU BANA DÜŞMAN EDİP DEMİREL'İ SAĞCI YAPAN ANLAYIŞIN TABİ Kİ UZAĞINDAYIM. DEMİREL SENFONİ DİNLERKEN RUHİ SU BAĞLAMA ÇALARDI." Deyince muhafazakâr algı tedirgin olmuştu yine...

..........................................................................................................

Hislerinden korkardı Hüsnü Cemal. Bir seferinde Leyla'ya "KEŞKE İNSANI BİR CÜMLESİNDE, BİR BAKIŞINDA HİSSEDEN, TANIYAN MELEKEM OLMASAYDI. UNUTUŞUN VE ALDANABİLMENİN, KÖRLÜĞÜN BİR NİMET OLDUĞUNU DÜŞÜNÜYORUM. KALPLER AKREP YUVASI AMA DİLLERDEN BAL AKIYOR. JAN PAUL SATRE İNSANLARI TANIDIKÇA HAYVANLARI DAHA ÇOK SEVİYORUM DEMESİNE ŞAŞMAMAK LAZIM. SADECE SERVET VE MAKAMDAN DOLAYI DEV GİBİ İNSANLARIN BEŞ PARALIK ADAMLAR ÖNÜNDE EL PENÇE DİVAN DURMASI KAHREDİYOR BENİ. ALLAH RASULU KABİLENİN EN HAYIRLISININ BİR OĞLAK KADAR DEĞERİ OLACAK AHİR ZAMANDA DEDİĞİ GÜNLERDEYİZ GALİBA"

...........................................................................................................

Hüsnü Cemal hep zaman sorunu yaşadığını söylerdi."SEVEBİLECEĞİM KADINLARDAN YA GEÇ GELMİŞİM YA ERKEN " demişti bir gün Serap’a. Serap’ın aklına neler gelmişti neler. Yoksa Hüsnü Cemal 'in bana meyli mi var diye günlerce kıvranmıştı.


KIRIK AYNA ROMANINDAN ALINTILAR 4

Hüsnü Camal yanına gelen gençlere duygu dolu gözlerle baktı "GENÇLER İSABETİNİZ OLMASA DA İŞARETİNİZ DOĞRU OLMALI. YA HİSSİYATI TEMİZ OLACAK İNSANIN YA DA FİKRİYATI. İKİSİNDEN BİRİ TEMİZ DEĞİLSE KALEMDEN, KÂĞITTAN, YAZIDAN UZAK DURMALISINIZ. ÇÜNKÜ HAZRETİ ALİ EFENDİMİZ SOYUNU SOPUNU BİLMEDİĞİNİZ KİMSELERE İLİM ÖĞRETMEYİN DERKEN BU MANAYA İŞARET EDİYOR." dedi. Mehmet Akif yarı tereddütle sordu"Abi bunu nasıl anlayacağız? "Hüsnü Cemal. 

İç çekerek "KARDEŞİM SESİN ÖNCE SENİ AĞLATACAK, KALBİNDEN ÇIKACAK. PİYASA VE KAZANÇ İÇİN DEĞİL ANLAM İÇİN VAR OLACAKSIN. OKUR SATAR DEĞİL OKUR YANAR OLACAKSIN. SORU SENİN CEVAP SENİN OLACAK!"diye cevap vermişti.

......................................................................................................

Leyla elindeki örgüyü tamamlamaya çalışırken Hüsnü Cemal'in söylediklerini düşünüyordu. Ne demişti Hüsnü Cemal "YARALARINI GÖSTERDİĞİN KİŞİ SENİ YARALARINDAN VURUYORSA BİL Kİ KUDUZ KÖPEKTEN DAHA AŞAĞIDIR!" İşte Leyla şimdi kaderi haline gelen bu sözün ağırlığından bunalıyor tekrar Hüsnü Cemalle konuşmaya can atıyordu.

......................................................................................................

Murat Hoca, bir gün Hüsnü Cemal'e "CEMAL KARDEŞİM ÖLÜM OLMASA HALİMİZ NİCE OLURDU ?" diye sorunca aynı acıyı yaşayan bir ruhdaşının olduğunu görmekle sevinmişti.

......................................................................................................

Hüsnü Cemal kederli bir bakışla "BENDE MEKÂN FİKRİ YOK NEDENSE. BİR YERE EN AZ BEŞ ALTI KEZ GİTTİĞİM HALDE MEKÂNI HATIRLAYAMADIĞIM OLUYOR. AMA HÂL BİLGİSİ VERİLMİŞ BANA HİLKATTEN. BİR BAKIŞI, BİR TAVRI ASLA UNUTMAM. GERÇEKTEN DÜNYAYI GÖLGELEYEN YOLCU MİSALİ ALGILAMIŞIM. YUNUS’TAN, MEVLANA’DAN EV, ARSA MI KALDI SANKİ DÜŞÜNCESİYLE YILLARCA MÜLK EDİNMEKTEN UZAK KALDIM AMA BİR GÜN BİR ARKADAŞIM BİZİM MEMLEKETTE EVİ OLMAYAN ADAMIN KZINI BİLE ALMAZLAR BEYİM, ÇÜNKÜ ANA BABASI ŞİMDİYE KADAR EV SAHİBİ OLAMAMIŞSA KIZINDAN İYİ EŞ OLMAZ DEDİĞİNİ DUYUNCA TÜM BİLDİKLERİMİN BİR ANDA UÇTUĞUNU HİSSETTİM. ŞOK OLMUŞTUM ADETA" deyince Ali Seyit bir an evi olduğundan utandı...