Bir de karınca düşün, sırtında bir damla suyla yürüyen.
Sormuşlar ona:
“Bu ateşi sen mi söndüreceksin?”
Gülmüş sadece, ama gülüşünde hakikatin sabrı varmış:
“Hayır… ama tarafım belli olsun.”
Çünkü mesele, yangını söndürmek değildi belki…
Ama yanmayanlardan olmaktı.
Susmayanlardan, dönmeyenlerden, vazgeçmeyenlerden...
Kimi filler vardı o yangının başında,
Odun taşırlardı gururla,
Kibirle…
“Güç bizde” derlerdi.
Ama karınca hiçbir zaman güce değil, yüceye inanmıştı.
O sadece yürüdü.
Bir damla, bir adım, bir dua…
Ve yürüdüğü yol
zamanla yazıya,
yazı hikayeye,
hikaye vicdana dönüştü.
Karınca büyümedi belki,
Ama büyüklüğe dair her şeyi o anlattı.
Çünkü bu dünyada:
Güç, ateşin tarafında olabilir…
Ama şeref, su taşıyan yürektedir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.