Geceye değen bir rüzgâr gibi geçer zaman,
Ne iz bırakır geride, ne bir avuç duman.
Herkes kendi hikâyesini taşır heybesinde,
Biri derinde susar, biri bağırır sesinde.
Bir yaprak düşer, toprağa dokunur yavaşça,
Dünya döner yine kendi kadim telaşıyla.
Ne geçmişin gölgesi yorar artık adımları,
Ne geleceğin belirsiz, sisli duvarları.
İşte tam burada, durduğun bu ince çizgide,
Bir nefeslik huzur gizlidir belki de.
Hiç yazılmamış bir dize gibi başlar gün,
Ne dün kadar uzak, ne yarın kadar düğüm.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.