Postmodernist çarşı pazar şiiri denemeleri:/Gün Sazak GÖKTÜRK

1-      İpin Çözüldüğü Yer

Herkes bir şekilde öklüyor

Uçurtmasını bir ağaç dalına.
Dalgalı denizde yol alan ruhum,
Kendi fırtınasını içinde taşıyor.

Gökyüzü kalabalık bugün,
Ama kimse yukarı bakmıyor.
İpler dolaşmış parmaklara,
Kanamış avuç içleri,
Yine de kimse bırakmıyor uçurtmasını.

Rüzgâr bazen dost gibi eser,
Bazen de yüze çarpan hakikat.
Anlarım ki insan
Ne tamamen göğe ait,
Ne bütünüyle toprağa.

Bir yerde asılı kalıyoruz hepimiz;
Arafta,

Ne uçurtma kadar hafif,
Ne dal kadar sağlam.

Ruh dediğin şey
En çok,
Kıyıyı aradığında yorulurmuş

Gök ırmaklarda bir kıyıyı

Gök denizinde bir limanı

Gökyüzünde bir göz izi yok benimkinden gayrı,
Tüm bakışlar cemekanlarda.
Hatırlanası ipler olmalıyken parmaklarda,
Çantalar dolaşmış parmaklara.

Kanatır ağırlığı dünyanın,
Avuç içleri sessizce yarılır.
Yine de kimse bırakmaz
Uçurtmacısının iplerini.

Çünkü bırakmak
Düşmek değildir sadece,
Boşlukla tanışmaktır biraz da.

Ve insan
En çok boşluktan korkar.

O yüzden bağlar kendini
Vitrin ışıklarına,
Etiketlere,
Taşınan eşyalara…

Oysa bir uçurtma hafifliği vardı bir zamanlar,
Rüzgârla konuşan bir çocuk sesi.

Şimdi gök aynı gök,
Ama kimse yukarı bakmıyor.