KAPIÇAM MEZARLIĞI/Hasan Keklikci

 

Selamünaleyküm Abi. 

-Aleykümselam- 

Mezarları yapmışlar, baş taraflarına isminizi de yazmışlar. Bana bıraksalardı gider, Tercümanınızın gezdiği dağlardan çiçeklerle konuşurken elini koyduğu, yorulduğu zaman yaslandığı bir taşı getirir dikerdim senin başucuna. O zaman Ferhat’ı başucunuza oturmuş, elini mezar taşınıza koymuş gibi hayal ederdi size gelenler. Güzel bir taş olurdu. Yazısız! Halilcik dedemin mezar taşı gibi. Bu sayede “mayın”lardan da kurtulmuş olurdunuz. Bu mezarda yatanın siz olduğunuzu dostlarınızdan başka kimse bilmezdi.

Dün sabah kalktım sakalımı kestim Abi. Çoğu zaman Hocamgil gelmiyorlar. Dükkân’ın en yaşlısı gösteriyor beni bu beyaz sakal. Cengiz Dağcı aklıma geliyor. “Kar da ölüm gibiydi. Ak ve sessiz.” Kar gibi beyaz sakal! Dükkân’da Şaman Türküdarınız “Bugün pazar-ı aşktır…” çalıyor. Tezenesi zalım. Teller ha kırıldım ha kırılacağım. Saz elinde feryat ediyor. Bizim döller size konteyneri anlatmıştır. Konteyner, yeni dükkânımız. Sırtımı konteynerin duvarına yaslıyorum. Kafamı kaldırıyorum; böyle. Gözlerim kapalı. İnsan kendini şahın önüne atılmış piyon gibi hissediyor. Tek başınasın. Düşünsene. İlk hamle sana! Korku da insan için yaratılmamış mı Abi? İki tarafla da ara açılmış, yani, diyorum, gidenler ve kalanlarla. Ve kendimi gidenlere daha yakın hissediyorum. Ölümün bedelini ödedim nasıl olsa; diyorum ya, beyaz… sakal… Günün birinde benim de bahtıma denk gelecek çünkü: Ölüm. Ama eğerim başımı beklerim. Yaka paça olmam ölümle. Ölümden korkuyorum Abi… Şimdi biri benim gibi böyle sırtını dünyaya dönüp oturmuş olsa. Arkadan sessizce biri gelip “beh” dese, insan ağaya fırlamaz mı, korkmaz mı Abi? Ölüm “beh”ten daha korkunç değil mi? İnsanları öldürüp öldürüp şuraya koymuyor mu, ölüm. Korkmuyorum, diyenler yalan söylemiyorlardır belki de. Korkmayan vardır ölümden. “Namazı dosdoğru kılanlar…”

Namaz… İki adım önümde beleş bir şey dağıtılıyor da, bitirip oraya yetişmek çabasındaymışım gibi kılıyorum namazları. İnsan sabah namazının sünnetinde, birinci rekâtta Ettehiyyatüne oturur mu Abi? Her oturuşta dizlerimin dibine putlar dökülüyor parmaklarımın arasından. Milyon kilometre öteden bir müzik sesi duysam, öğle namazında olsam, biri gelse, bir mendil uzatsa. Mendili alırım, halay başıymış gibi oynarım diye korkuyorum. Bayram sabahı… Tuttuğum oruçları düşünüyorum. Yaprak bitlerinin yediği taze bir yaprak gibi geliyor bana. Güneşe tutmaya cesaret edemiyorum. Sapından ucuna delik deşik olduğunu görmekten korkuyorum. Abi… Tüm oruçlarımın. Senin anlayacağın korkuyorum Abi. Bazen namazın duasını deşirirken aklıma geliyor; düşünüyorum, kollarımı dirseklerimle birlikte yıkamışım ama kulak yumuşağına kadar yüzümü yıkamayı unutmuşum.

Unutmaktan korkmuyorum. İnsanların ismini unutuyorum mesela. Sonra bizim Nahırönü’lüler gibi anlatıyorum da anlatıyorum. Yok Abi Nahırönü lafı size değil. Öylesine. Sonra, diyorum, keşke çok çok iyilik yapsaydım. Ve unutsaydım…

Buraya gelmeden önce Kavlaklı’ya gittim Abi. Tan yeri ağarırken sen önde bizler arkada beraber gittiğimiz yere. Efendi Hocam’ın yolunun kenarına. Kavlaklı kabristanına… Biz sonra anlamıştık o gün senin ne yapmak istediğini. Sen, son yolculuğuna hocamın kapısından çıkmak istemiştin. Biz, muhtar ayıp etti, demiştik. Üzülmüştük. Sonra kadere teslim olmuştuk hep beraber. Abdesti olmayanlar abdest almıştı üzerinde “Halil Doğan Anısına” yazılı çeşmeden. “Anısına”... Sen aşağılara inmediğin zaman, “Bu hafta hatıram oluşmadı” derdin. Hatıra…

Şükür ki seni oraya bırakmamışız. Karalamak gibi olmasın ama orası çok da güzel bir yer değilmiş. Ahır Dağı’nın sadece bir ucu görünüyor. Ve üç beş tane şu, senin “dolmanın üstüne tatlı” yenen zengin bağ evleri. Alt tarafında, adını demekte zorlandığım ucube bir yer; Expo fuar alanı. Dönme dolap, demirden kadın. Yıl on iki ay, yirmi dört saat fabrika gürültüsü. Vızır vızır arabalar, servis araçları. Sonra, sağın solun köylülerle dolu olacaktı! Bu son cümleye tebessüm ederdin. Yok, yok şaka bir yana sen insanları seversin Abi.

Burası Dükkân’daki yerinize benziyor. Her taraf görünüyor. Bir tarafınızda Türküdarınız, bir tarafınızda Tercümanınız. Karşıda Ahır Dağı’ndan, Milcan’a memleket gözünüzün önünde. Hemen alt tarafınızda Suriyeli çocuklar var. Geçen bir gün geldiğimde görmüştüm. Anlatırsam üzülür müsün? Yine bir çocuk. Annesi ve babası yanında. Annesi ha bre ağlıyor. Gözlerini siliyor yine ağlıyor. Çocuk mezar taşını öpüyor. Ağlayan küçük kardeşini öpen bir abla gibi. Öpüyor. Mezar taşını. O minik dudaklarının mezar taşına her değmesinde, insanoğlunun diline doladığı bütün kelimeler boşa çıkıyor Abi. Her dilde dünyanın kelimesini bilsen neye yarar, diyorum…

Yağmur atıştırmaya başladı. Başıma düşen üçüncü damladan sonra kulaklarım çınlamaya başlar benim. Vücudumun her bir uzvu ayrı baş çeker. Burnum akar. Boğazım şişer. Haşa, sümme haşa asla şikâyet etmiyorum. Bu kulak sana, bana yaptığından daha beterini yaptı yıllarca. Sonra diskler. Ne oldu? Ne oldu? Sonuç? Kulak, diskler toprak oldu. Yine seninle biz kaldık. Hastalık lafı değil Abi bu; tespit. Bilgiyi paylaşmak bir yönüyle.

Sizinle paylaşma ihtiyacı duyduğum çok bilgi birikti bende Abi. Aziz Dostunuz D. Mehmet Doğan bir hastalığa yakalandı. Yücel Ayrıçay dostunuz da. İkisine de çok çektirdi hastalıkları. Mekânları cennet olsun.

Şikâyet etmem. Bana da az çektirmedi bu hastalık. Bir titreme geliyordu aklımı alıyordu. Geceleri üç dört defa üzerimi değişiyordum, kan ter içinde kaldığımdan. Bir deri bir kemik bırakmıştı. Kollarımda iğne girmedik damar kalmadı. Her yerim mosmor. Bilim kanımıza susamış Abi! Filmlerdeki gibi, bir öğleden sonra doktor hastalığın tespit edildiğini söylemiş hanıma: Kansere tutulmuşum. D. Mehmet Doğan abi gibi, Yücel Ayrıçay hoca gibi. Tedavi için başka bir hastaneye sevk etmişler. Sonra her haftanın her perşembesi Gaziantep! Kan, iğne, hap, kemoterapi. Saç, sakal, bıyık…

 Yağmur artmaya başladı Abi. Ben yekiniyorum. Sizi ziyaret etmek, konuşmak, derdimi dökmek sadrıma şifa olur inşallah. Korkularım için meraklanmayın. Korkunun yanında umut da var. Şükür, umudum korkularımdan daha fazladır. Âşık Mısdılı’yı bilirsin Abi. Sizin o taraflı. Hartlap’tan. Daha doğrusu Kadılı’dan. Ama Mısdılı’nın yaşadığı vakitler Kadılı Hartlap’a bağlıymış. Hoş o zamanlar bütün Batı Köyleri Hartlap’a bağlıymış: Hartlaplıların dediği dedikmiş yani! Neyse ben onu demeyecektim. Mısdılı bir şiirinde ”Basmam gam şehrine, eylemem keder/Felek cellât olmuş, gör bana neder/Mustafa cennete gider mi gider/Ümmetiyim hakkı huzurumdur bu.” diyor. Seyyid Abdulhakim Arvasî Hazretleri de Necip Fazıl Kısakürek’e: “Bir gemi giderken, paspas da içinde gider. Yeter ki o geminin içinde ol Necip!” demiş. Büyüklerin böyle çok sözleri var Abi. Sen beni bilirsin; derdim tam olarak cennet değildir, dersem fazla ileri gitmiş olurum. Fakat Bezm-i Elest’te verdiğim sözü tutamamış olarak o divana çıkartılmaktan korkarım.

 Bana müsaade Abi. Yağmur daha fazla artmadan Hacı İbrahim’e uğrayacağım. Bir de Hacı’nın biraz aşağısında Turgut var. Yeğenim. Bizim Yahya’nın, sizin deyiminizle Yayha’nın oğlu. Hocamgile etsiz kuşbaşı yapan Yayha’nın Turgut’u.

ÜTÜSÜZ KEFEN TAPUSUZ MEZAR RANDEVUSUZ ÖLÜM/Samet YURTTAŞ

 

Ölümü unutanlar için:

Kitap aralarında unutulmuş

Bir öğüdü yineleyen takvim yaprakları,

Sen say ki zaman unutulmuş.

Bankalarda, borsada, yastık altlarında...

Unutulmamış değerli kağıtlar.

Kurumuş mühürler ;

Tapu senetlerinde,

Emlak ofislerinde, arsa hisselerinde...

Ah ne yazık!

Ölümün mührü ıslak,

Ölümün mührü taze.

Yağmura yakalanan ölüler için:

Yağmura yakalanmış bir ölü

Evine döndüğünde

Yani ütüsüz kefenine

Yani kıblesine

Yani topraktaki hissesine

-Hamdolsun bizi eve döndürene

Hamdolsun bize randevusuz davet verene-

Telaşla yürüyenler için:

Çocuğun ilk cenazedeki acemiliğinde

Kürek sallayan isabetsizliğinde

Ve kazmayı balçığa vuran ellerinin naifliğinde

Ah ne yazık!

-Hep şık giyinirdi cenaze merasimlerinde

Şimdi ölü, bir çocuğun acemi ellerinde-

Hamdolsun ütüsüz kefen diken terziye

Hamdolsun tapusuz mezar gösteren bekçiye

Hamdolsun randevusuz ölümlere

Hamdolsun Allah’a ve randevusuz davetlerine

Bayram Ertesi/Nurcihan KIZMAZ

 

Dün kahkahalarla dolan odalar,

Bugün biraz karanlık, biraz dağınık.

Mesela ,hâlâ bayramdan kalma

Bir tabakta yarım kalmış ikramlar,

Bir sandalyede unutulmuş bir hırka

Ve gidenlerin ardından ağırlaşan hava.

Ve sonra… her şey sıradan,

Saatler eski ritmine döner.

Anne, her odada bir iz ararken dünden ,

Baba köşesine çekilir—

İç çekerek, yeniden.

SADRA ŞİFA MÜTEBESSİM BİR ÇEHRE FERHAT AĞCA/Emre Birsen

 

Evvelen söyleyeyim müzeyyen kelimat ile metni tezyin etme kabiliyetinden mahrum bir kimseyim nadirattandır kağıdın ak yüzünü kalem ile kara etmem. Zelzele neticesi göçen dostlar için arada karalamalarım olmuş idi Ferhat müstesna, onun için bir yazı yazamamıştım şimdiye dek… İmdi merhum ve mağfur dostların ervahını rencide etmeme endişesi ile yazıyorum bu yazıyı.

Bazı zevat vardır ki dünyada iken ahirette gideceği yeri belli eder. Ferhat da onlardan biriydi. Herkes tarafından sevilirdi. Haber-i Nebeviye göre gök ehlinin sevdiğini arz ehli de severdi. O haseble niyazımız odur ki Hakk Teala zelzelede vefat eden bilcümle zevatı cennetiyle müşerref eylesin.

Ferhat… Nazar ettiği ademin sadrına şifa mütebessim bir çehre, siretinin suretine inikas ettiği mütenasip bir vücut yapısı… Eski devirlerden numune olarak günümüze gelmiş bir gönül adamı… Mücavirimizde mukim her dost gibi onun da alakadar olduğu bir sanat var idi daha ziyade musikiye mütemayil idi. Böylesi zevatın illaki bir musiki aleti ile alakası olur. Tambur meşk ederdi dost meclisinde… O narin ellerindeki musiki aletini konuştururken bize sükut düşerdi.

Kadim geleneğin musiki nağmelerini mızrabıyla tambur sinesine nakşederken kulağımızdan kalbimize seyrüsefer eden tınılarla şad olurduk. Tabakasında muhafaza ettiği tütünü bir sanatkar edasıyla sarıp size ikram eder, mütebessim çehresinin ta merkezinde yer alan gözleri ile kalbinize sürur verirdi.

Aldığı her nefes dünya zindanına attığı bir çizik olan dükkan muhibbanı gibi o da dünyevi meselelere bigane idi.

Mutad üzere yine bir Cuma günü dükkanda tanışmıştık. Latif, zarif ve mütebessim çehresi ile selamlaştık. Pek kısa fasılalar ile olmasa da dükkanda, durdunun çayevinde veyahut şehrin muhtelif çay ocaklarında bazen de nahırönündeki değirmende buluşur, çay ve muntazaman sardığı tütün refakatinde hasbihal ederdik. O demlerde mekteb-i ziraatte yüksek tahsilde talebe idi. Edebi, nazenin ve medeniyet dertleri olan bir zatın ziraat tahsili yapması garibime gitmişti. Ahiren alıştım. Elbette sulh olamadığımız müşterek bakamadığımız meseleler de var idi. Lakin ademoğlu da muhtelif meşrep ve neşvede halk olunmuştu. Bu şuur ile nazar edince müşterek noktaların galebesi muhabbete ziyadelik katar idi zira önümüzden gidenlerden böyle teallüm etmiştik. Ondan sebep hiç münakaşa etmemiştik.

Mezkur dost, irfan geleneğinin ocaklarında dem tutar, yanısıra dükkanın manevi evtadından olan başta Ali hocam, Muzaffer hocam, İsmail emmim ve merhum kumandan Ahmet ağabeyden müstefid olup hayatını tezyin ederdi. Merhum ve mağfur istiklal şairimiz Mehmet Akif’in tasavvur ettiği Asım’ın neslindendi o. Tefekkür dünyası, zarif ve sade hayatı ile de mostar gençliğine emsal teşkil ederdi.

Ziraat Mektebindeki odası, Pınarbaşı Çınarı, Kulağıkutlu Mescidi mülaki olduğumuz diğer yerlerdendi. Sebepsiz tebessümümüz olur ki bazen dostun suretine ziyadesiyle yakışan kendine has tebessümünü unutmamak ve yad içündür.

Bu aziz dosta bir gün o kadar imrenmiştim ki fakiri arayıp ağabey bugün ne oldu biliyor musun deyu sual etti. Bilmem efendi dedim. Ferhat’ın dayısı Ahmet efendinin mesleği yapımcıydı. Mesleğinden mütevellit hep film setlerindeydi. Ve bu defa Cenab-ı Pir Hz. Mevlana’nın aziz ve müşerref hayatını anlatan Rumi adlı dizi için Konya’da idi ve Ferhat’a demiş ki: “Hz. Pir’in puşidesi kıymettar büyüklerimizden Ömer Tuğrul Efendinin nezaretinde değiştirilecek gelmek istersen… Bizim Ferhat ivedilikle bilet temin etmiş ve Konya’ya vasıl olmuştu. Ve Hz. Pir’in sandukasına el yüz sürmüştü. Nasıl bir bahtiyarlıktı ki hala imrenirim. Yegane imrendiğimiz vaka bu değildi, Ömer Tuğrul Efendinin alem-i cemale irtihaline şehadet için Dersaate gitmişti mesela… Bilcümle dükkan ahalisi gibi meşayıha ve dervişana hürmet ederdi. Derununda onlara ve ehli beyte muhabbet mahfuzdu.

Sonraları, kim bu namı ve unvanı verdi bilmem lakin zarafetine ve nefasetine nihai derecede yakışan “Çiçeklerin Şeyhi” oldu. Maraş’ın çiçeklerine gönülden bağlıydı. Bu bağ mesleki bir irtibattan ziyade bir nevi ahbaplık idi. Nebatat ile hasbihal eder, selamlaşır, hal u hatır sorardı. Akademik sülukunun haricindeki kalbi irtibatını yazıya nakledip “Maraş’ın Çiçekleri” namıyla evvelahir mecmuasında bir yazı dizisine başlamış ve birkaç yazısı neşredilmişti.

Fakirin yol arkadaşı idi dersaadette mukim olduğum demlerde bizi ziyaret eder, suriçindeki sahabe makamatını, evliyanın kabr-i şerifini ziyaret ile gönlümüzü şenlendirdik.

En son haberleşmemiz telefon ile olmuştu. Akademik hayatındaki serencamına Diyarbekir vilayetinde devam etmek için oraya gidip müracaatını yapmış ve ahirinde hemen fakiri aramıştı. Ağabey bana söz ver bu şehri seninle gezelim demiş ben de hüsn mukabele ile cevap vermiştim. Lakin nasip olmadı.

Bir gün geldi zelzele-i arz cihanı yer ile yeksan eyledi. Göçtü gitti mahpusu dolan hakiki aleme… Hem madden hem manen tahrip etti bu zelzele bizi. Neticeten Ferhat dünyevi vakit taksimatına göre kısa lakin manen bereketli bir ömrü tamamlayıp Cenab-ı Hakk’ın ircii emrine ittiba ile irtihal-i dâr-ı bekâ eyledi. Bakiye hüzne varis oldu gidenlerin ardından.

Zelzele ve akabinde birçok dost ve muhabbet ettiğimiz zevat gitti alem o kadar ıssızlaştı ki bize. Kalabalıklar dahilinde kapı aralığından sızan soğuk gibi yalnızlık düştü hanemize. Bakiye, temas etsen devrilecek kamet halinde kalemi kayıp, yumruğu kırık, kalbi mecruh kaldı. Giryan bir hal ile karalanan bu yazı bir dostun aziz hatırasını yad içindir.

Tekrar mülâkî oluruz bezm-i ezelde

Evvel giden ahbâba selâm olsun erenler

Cenab-ı Hakk’tan niyazımız sürgünümüzü hüsn hatime ile tamamlayıp iman ile göçmektir vesselam.

ANNEM VE KARDEŞLERİM/G. Hasan EJDERHA

Uyansam kâbusla gece yarısı

Annemin elleri okşardı başımı

Ateşler içinde titresem 

Annemin eli ısıtırdı

Korkardım ben karanlıktan

Annem açardı ışıkları

Ağlasam dizimdeki yaralardan

Annem sarardı yaraları

Sahurda top sesinden korksam

Annem kollarıyla sarardı

İlk orucumu tutsam

Annemin tebessümü alkışlardı

...

Çocuk uyandı bomba sesiyle

Annem okşar mı saçlarını 

Vedalaşamamış kardeşinin cesediyle

Annem siler mi gözyaşlarını

Kolunu kaybetmiş bir çocuğun

Annem sarar mı kollarını

Karanlıklar içinde kalmış şehrin 

Annem açar mı ışıklarını

Bacaksız kalmış yetime

Annem öğretir mi yürümeyi

Uzakta ağlayan kardeşime

Annem götürür mü beni

SARIŞMAK/Melih ERDEM

 

“hadi konuşalım şurada bir

tütün içip sarılıp duralım

sarılıp sarılıp duralım

deli sansınlar”

Fazlı BAYRAM

Gurbetin ilk zamanlarında her elini uzatanın göğsüne göğsümü, omzuna başımı yaslamak istiyordum. Her tanıştığım kişiye tanıştığıma memnum oldum demek yorucu geliyor. Onun yerine sarılmak, omzunda bir sarılmalık dinlenmek, acaba o bedenin içinde bir yerde gönlüme şifa vereceği bir şey var mı diye aramak istiyordum. Sebebini epey zaman geçtikten, hengameler, gürültüler sükuta erdikten, hülasa delirdikten sonra anladım.

Malumu olanların malumudur gurbet ele düştüğüm zamanlar pek hayırlı ve hoş zamanlar değildi. Enkaz altında canlar, yerin üstünde sadece nefes alan bedenler vardı. Bu mahşerin ortasında gurbete gitmek zorunda kalmıştım. Gün bir bir ilerledikçe canlarımızın emanetlerini teslim ettiği haberleri geliyordu kilometrelerce ötedeki gurbete. Şiştikçe şişiyor, nefes alamıyor ne gözümden yaş dökebiliyor ne de oturup adam akıllı yas tutabiliyordum. Türküdâr’ın bedeninin enkazdan çıkarıldığı gün artık kursağımdaki şişliği atmam lazımdı. O zamana kadar hiç göz göze gelmediğim, yan yana durmadığım, sesini hep bir kayıttan dinlediğim, gözüne bakamadığım, kollarımı saramadığım Büyücü’yü aradım:

“Abi selamünaleyküm. Ben Savaş Hocam’ın talebesiyim. Dört sene dizinin dibinde büyüdüm. Seher Yeli’yle çiçek suladım. Bana çiçeklerle konuşmayı anlattı. Her gün gidip tekkesinde çay içtim. Tabakasına kâğıt, kağıdına tütün, tütününe duman oldum. Başkomutan’la yol arkadaşlığı yaptım. Geceleri caddelerde bir bir geçtik sokak lambalarını. Bir kere cesaret edip tercümanlığına soyundum da elim ayağıma dolaşmıştı. Türküdâr’ın sazının sapının altında oturmuşluğum da var. Hatta bir ara heves edip ben de bir saz edinmiştim. Aldı eline çaldı da çaldı sonra geri verdi. Üstünde mızrabını unutmuş meğer. Geri vermek istedim almadı senin olsun dedi. Cüzdanımda taşırım o günden beri.” dedim. Yarım saat ağladık. Hiç konuşmadık. Sadece göz yaşlarımız aktı. Sadece hıçkırıklarımızla anlaştık.

“Lan Seher Yeli!” dedi.

Daha istekli ağladık bu sefer. Ciğerlerimizden ağladık. Artık göz yaşımız tükenmişti çünkü.

“Olur ya, ölüm var. Bak gidiyorlar bir bir. Sesini duymak, tanımak istedim, öteki tarafta bize şefaat ederlerse vardığımız yerde birbirimizi bilelim diye. Tanımıyorum ben sizi. Tanışma fırsatımız olmadı. Sarılmadık yani hiç. Abi siz Seher Yeli’ne sarılmış biri olarak ve bu kadar ağlamanın hatırına, ilk görüşmemizde sımsıkı sarılıp hüngür hüngür ağlar mısınız benimle?” dedim.

“Kurban olurum! Sarılmam mı? Sımsıkı sarılırım. Hem de ne ağlarım! Sular seller ağlarım, söz!”

O gün söz almıştım. Söz kere söz.

Aradan birkaç yıl geçti. Şehr-i Maraş’ın otogarının kapısının önünde sımsıkı sarıştık kendisiyle. Hüngür hüngür de ağladık. Türbedar’ın “Haydi artık gidelim.” derken ki ağlamaklı ses tonuna rağmen kıskandırırcasına ağladık, çatlatırcasına sarıştık. O zaman tam anlayamamıştım sarışmanın manasını. Ta ki Türküdar’ın kardeşiyle Kapıçam’da sarışana kadar. Ya Rabbim o ne sarışmaktır. O ne kucaklamaktır. Ahir ömrümün hiç bitmesini istemediğim anlardandı. Çünkü o zaman fark edebilmiştim sarışmayı. O zaman anladım DAğca ile sarışmanın niye o kadar zor olduğunu. Halbu ki yıllar önce de tanışmıştım kendisiyle. Ama sarışmak başkaymış.

Çeşit çeşit gurbet vardır der Başkomutan, çeşit çeşit de sarılmak varmış. Sarılmak sadece sımsıkı sarmak, kollarını vücudunda dolandırmak, omzunu başına yaslamak, kokusuna sinmek değilmiş. Kendiyle beraber derdini kucaklamak, hüzün alıp hüzün vermek, yükünü alıp omuzlarını rahatlatmak, ruhunu ruhuna sarıp gönüllerini tanıtmakmış sarılmak. Aslı “Sarışmak”mış. Sarmaşık olup tanış olmakmış. Sarıştıkça tanışmakmış. Var ol Büyücü!

AŞKIN YOLCULUĞU/Rıdvan GÖKCE

Vardı bende bir zamanlar
Şan u şeref ve haysiyet
Hepsini yar kapısında
Bekler iken zayi ettim
İzzet aradım zillet buldum
Bu hal üzre neşvelendim

İsmin dilime vird eyledim
Gizli aşikar sarf eyledim
Halk gözünde küfreyledim
Bu hal üzre neşvelendim

Harabat ehli ile
Düştüm kalktım cem eyledim
Zahid beni tan eyledi
Bu hal üzre neşvelendim

Mecnun Ferhad bulmak için
Aşka ruhsat almak için
Düştüm mihnet illerine
Bulamadım kûyunu
Erenlerin peşinden
Vardım şahın kapısına
Bu hal üzre cezbelendim

İkram etti pir-i mugan
Verdi tütün kesesini
Ondan aldım nefesimi

Yaktım hikmet od’unu
Vakıf oldum esrarına
Zemin u asuman meczeyledi
Bu hal üzre neşvelendim

SINIKÇI ÖKKEŞ / TEYFİK KARADAŞ

 

Gölbaşı Meslek Yüksekokulun çalıştığım zaman aynı okulda Mehmet Akça isminde öğretim görevlisi olarak görev yapan bir arkadaşım vardı. Mehmet Akça kabına sığmayan, aktif ve çok çalışkan bir insandı. Koştuğunu tutar, attığını vururdu. Yüksekokuldaki uhdesinde bulunan resmi görevleri en iyi şekilde yerin getirmesinin yanında, fahri olarak ta Gölbaşının gelişip kalkınması için kafa yoran, emek sarf eden bir adamdı. Üniversiteyi Kıbrıs’ta yabancı dille eğitim yapan bir bölümde okuduğu için ana dili gibi İngilizce konuşurdu. Memuriyete başlamadan önce özel sektörde çalışmış, dış ticaret müdürlüğü yapmış uluslararası tecrübeye sahip bir yöneticiydi. Dünyayı elinin içi gibi bilirdi.

Mehmet Akça ile ailecek görüşür, birbirimizin evine gider gelirdik. O Gaziantepli ben Kahramanmaraşlı olunca aramızda kültür farkı yoktu. Mutlu günlerimizde birlikte güler, kederli günlerimizde beraber ağlardık. Sosyal yönden aynı duygulara sahiptik. Mehmet Akça vatanını milletini seven duygusal bir insandı. Ülkemizin kalkınması için hayalleri olan, memleketin sıkıntılarını kendisine dert edinen genç bir entelektüeldi. Görev kapsamı alanında olmadığı halde Gölbaşı Organize Sanayi Bölgesinin kurulmasına öncülük etti. Öncülük etmekle kalmadı, gecesini gündüzüne katarak organize sanayi bölgesinin kurulup, üretim faaliyetine geçmesi konusunda önemli katkılar sağladı. Bu işi yaparken karşılaştığı sorunların, yaşadığı sıkıntıların en yakın tanığı benim.

Mehmet Akça bu kadar hareketli iş hayatı içinde bir taraf tanda sağlık sorunları ile de boğuşuyordu. Genç yaşta bel fıtığı hastalığına yakalanan Mehmet Akça’nın derdine tıp ilmi bir türlü çare bulamıyordu. Mehmet Akça bel fıtığı hastalığından dolayı çok rahatsızdı. Bel fıtığı hastalığı onun günlük yaşamını olumsuz yönde etkiliyordu. O günkü şartlarda yirmi beş yaşında bir genç olduğu halde seksen yaşındaki bir ihtiyar gibi beli bükük vaziyette geziyordu. Rahatsızlığı için Gaziantep, Adıyaman ve Kahramanmaraş’ta gitmediği doktor uğramadığı hastane kalmamıştı ama hiçbir hekim onun derdine çare bulamamıştı. Mehmet Akça bu rahatsızlığı tedavi olmadan vatani görevini ifa etmek üzere Konya’ya askere gitti.

Konya’da askerlik temel eğitimini tamamladıktan sonra asteğmen rütbesiyle İzmir’in bir ilçesine askerlik şube başkanı olarak görevlendirildi. İzmir’de şube başkanı olarak çalışırken İzmir’deki gelişmiş hastanelerin birinde bel fıtığından ameliyat oldu. Ameliyat olduğu sene biraz rahatlar gibi oldu ise de askerlik dönüşü bel fıtığı hastalığı yeniden nüksetti. Ben başta olmak üzere okulumuzun bütün çalışanları Mehmet Akça’nın rahatsızlığına çare aramak için seferber olduk. Bel fıtığı hastalığına yakalanıp alternatif tıp teknikleriyle şifa bulan insanlarla görüştük. Denize düşen yılana sarılır misali tıp ilminde çare bulamayınca bel çekme işi yapan sınıkçılar başta olmak üzere koca karı ilaçları yapan herkesten çare aramaya çalıştık. Alternatif tıp yöntemiyle Kayseri’de, Ceyhan’da Kahramanmaraş’ta tedavi olan şahıslarla temasa geçtik. Görüştüğümüz insanlardan birçoğu gitmiş olduğu sınıkçıdan fayda gördüğünü söylese de bir kısmı hastalığının daha da arttığını dile getirdi. Gölbaşına yakın olmasından dolayı Mehmet Akça’yı ilk önce Kahramanmaraş’ta masaj yöntemiyle bel fıtığı hastalarını tedavi eden Sınıkçı Ökkeş’e götürmeye ikna ettik.

Sınıkçı Ökkeş’in telefon numarasını aldık. Telefon ederek cumartesi günü için randevu ayarladık. Kabataslak olarak evinin yerini öğrendik. Sınıkçı Ökkeş’in bu tedaviyi yapacağına yarı inanır, yarı inanmaz vaziyette cumartesi günü sabah erkenden yola çıktık. Randevudan dört saat önce Kahramanmaraş’a vardık. Kapalı Çarşıyı, Çarşı Başını, Ulu Camiyi dolaştık. Gezdiğimiz yerlerdeki Attarlarda evlerin biber, ekşi, nane gibi ufak tefek ihtiyaçlarını satın aldık. Fidan Kardeşler Lokantasına gidip karnımızı doyurduk. Lokantadan çıktıktan sonra Sınıkçı Ökkeş’in evinin olduğu semte gittik. Uzun aramalar sonunda Kahramanmaraş Kalesinin arka taraflarında çıkmaz bir sokak içerisinde Sınıkçı Ökkeş’in evini bulduk. Ev dıştan bakıldığında metruk bir vaziyette görünüyordu. Çatı sacı paslanmış, mavi renkli dış cephe boyası tarif edilemeyecek başka bir renge dönmüştü. Saçak altından görülen tahtalar susuz kalmış toprak gibi yüz yerinden yarılmıştı. Ev dışarıdan bakıldığında insan yaşamayan boş bir ev gibi görünüyordu. Zili çaldık. Kapı açıldı. Kapıdan içeri girdiğimizde küçük bir avlu karşıladı bizi. Avludan sonra evin ikinci katına çıkan ahşap merdivenden çıkarak Sınıkçı Ökkeş’in muayenehanesine ulaştık. Mehmet Akça merdivenden çıkarken bayağı zorlandı. Elinin biriyle merdivenin korkuluğunu tutup, bir elini de benim omuzuma atarak zorla çıkabildi merdiveni. Evin zemini ahşaptı. Tahtaların yarığından baktığın zaman zemin katın toprağı görünüyordu.

Kapıdan içeri girdiğimizde evin salonu ağzına kadar hastalar ve refakatçilerle doluydu. Selam verdik. Salondaki görevli bize birer tane ahşap sandalye getirdi. Salonun bir köşesine sandalyelerin üzerine oturduk. Merhaba faslından sonra salonda bekleyen insanlarla tanıştık. Hastaların kimi otuz kimi kırk kimi seksen yaşındaydı. Anlayacağınız salonda her yaş gurubundan hasta vardı. Oradan bulunan hastaların bazısı Diyarbakır’dan bazısı Şanlıurfa’dan bazısı ise Hatay’dan gelmiş bizim gibi derman bulamadıkları dertlerine çare arıyorlardı. Salonda beklediğimiz yarım saatlik süre içerisinde bir sürü hastalık hikâyesi dinledik. Mehmet Akça bu hikâyeleri duyunda kendi hali için Yarabbi şükür dedi.

Evin salonundan kapısı sol tarafa açılan odada kadınlar, kapısı sağ tarafa açılan odada erkekler tedavi ediliyordu. Sıra Mehmet Akça’ya gelince Sınıkçı Ökkeş kapıdan başını uzatıp davalıları mahkeme salonuna çağıran mübaşir edasıyla elindeki not defterine bakarak “Mehmet Akça” diye seslendi. Biz bu çağrı üzerine Mehmet Akça ile birlikte tedavi odasına girdik. Memleketim Kahramanmaraş olunca tanıdık bir insan mı diye ben Sınıkçı Ökkeş’i ben dipten başa kadar süzdüm ama tanıyamadım. Sınıkçı Ökkeş’e “ Amca Maraş’ın neresindensin “ diye sordum. Ökkeş Amca “Gaziantepliyim. Haftanın bir iki günü burada, bir iki günü Gaziantep’te hasta bakıyorum hocam” dedi. Mehmet Akça üzerini çıkartırken ben Sınıkçı Ökkeş’i süzmeye başladım. Ökkeş Amcanın sakalları beyazlaşmış, başparmakları elli yıldır masaj yapmaktan dolayı ahşap yontmakta kullanılan keskiye benziyordu. İlerleyen yaşına rağmen atletik bir yapısı vardı. Mehmet Akça üzerini çıkarttıktan sonra Sınıkçı Ökkeş’in işaret etmesiyle oradaki bir minderin üzerine yüzükoyun uzandı. Sınıkçı Ökkeş uzman bir doktor edasıyla Mehmet Hocanın belini elleriyle baştan sona muayene etti. Fıtığın yerini buldu. Mehmet Akçaya “Ağrıyan yer burasımı” diye sordu. Mehmet Akça ”evet” deyince adam bir krem sürerek başladı masaj yapmaya. Mehmet Akça Sınıkçı Ökkeş’in yaptığı masajın ağrının etkisiyle bağırmaya başladı.

Ökkeş Amca Mehmet Hocanın isteğiyle masajı bıraktı. Bize tedavide kullanmak üzere iki çeşit merhem, siyah kına, bel kuşağı gibi bazı ürünler verdi. Nasıl kullanılacağını anlattı. Mehmet Hocada ürünlerin ve tedavinin ücretini ödedi ve kıyafetlerini de giydikten sonra tedavi odasından çıktık. Orada çalışan bir genç kapıyı açarak bizi yolcu etti. Mehmet Akça korkuluklardan tutarak ve benim omuzuma yaslanarak çıktığı merdivenlerden yürüyerek indi. Ökkeş Amca Mehmet Akça’yı tedavi etmiş, maksat hâsıl olmuştu. Mehmet Akça’nın iyileşmesinden dolayı sevinçli bir haleti ruhiye içinde arabamıza binerek Gölbaşına döndük.

Mehmet Akça’nın hastalığına çare bulunmasından dolayı bütün arkadaşlar sevindi. Okulda bayram havası esti. Okulumuzda temizlik işçisi olarak çalışan Vakkas isminde bir arkadaşımız vardı. Vakkas çok dürüst, terbiyeli ve çalışkan bir insandı. Bu özellikleri nedeniyle Vakkas’ı okulumuzda görev yapan bütün memurlar, bütün öğretim elamanları ve yöneticiler sever ve sayardı. Vakkas’ın benim yanımda da ayrı bir yeri vardı. Vakkas’ta bel fıtığı hastasıymış. Mehmet Hoca Sınıkçı Ökkeş’ten fayda görünce Vakkas bir gün benim yanıma gelerek “Hocam bendede bel fıtığı var. O adamın yanına beni de götür “ dedi. Söylediği anda randevu alarak hafta sonu Vakkas’ı da Sınıkkçı Ökkeş’in yanına götürdüm. Sınıkçı Ökkeş’in tedavisinden Vakkas’ta fayda gördü. Bana ve Mehmet Akça’ya dinin döndüğü kadarıyla dualar etti. Beli bükük vaziyette Sınıkçı Ökkeş’in evinden yürüyerek inince mutluluktan gözyaşlarını tutamadı.

Sınıkçı Ökkeş’in hem Mehmet Akça hocayı hem de Vakkas Bağlantı’yı tedavi etmesi bizim kendisine olan güvenimizi artırdı. Kendisine gönderdiğimiz başka hastaların şifa bulduğunu öğrendik. Sınıkçı Ökkeş bizim arkadaş çevresinde beli ağrıyanlar için sigorta gibi görülmeye başladı.

Beli ağrıyan, doktorlardan şifa bulamayan tanıdığımız her insanı Sınıkçı Ökkeş’e göndermeye başladık. Bir gün benim de belimin ağrıyacağı Sınıkçı Ökkeş’in yanına gideceğim hiç aklıma gelmezdi. Ekim ayının son günleriydi. Okulumuzun bahçesinde bulunan söğüt, çınar ve pavlonya ağaçlarının yaprakları dökülmüş, kuzeyden güneye doğru esen rüzgârlar ıslık çalıyordu. Son bahar mevsimi iyice kendisini göstermişti. Okulun kaloriferini yakmak için hazırlık yapıyorduk. İş yerindeki odalarımızda ceket, mont, kaban gibi kalın bir giyişi giymeden oturma şansı kalmamıştı. İşte böyle bir soğuk günde odamda oturmuş Rektörlüğe gidecek evrakları imzalıyordum. İmza işi bittikten sonra oturduğum koltuktan kalkmak isterken kalkamadım. Sanki bir insan elindeki kamayı belime saplamış gibi hissettim kendimi. Hissettiğim acı nedeniyle gözlerimden yaş geldi. Bu arada “Annem! Ölüyorum” diye bağırmaya başladım.

Benim bağırtımı duyan memur arkadaşların hepsi birden odama geldiler. Beni önce sekreter hanımın odasında bulunan üçlü koltuğun üzerine yüzükoyun yatırdılar. Belime biraz masaj yaptıktan sonra Gölbaşı Devlet Hastanesinin aciline götürdüler. Acilde doktor muayene ettikten sonra ağrı kesici iğne vurdular. Serum taktılar. Serumun ve iğnenin etkisiyle belimdeki ağrı biraz hafifledi. Serum bittikten sonra reçetemi yazarak taburcu ettiler. Reçeteyi eczaneye götürdük. Eczaneden bana bir tüp merhem, bir kutu kas gevşetici hap, bir kutu ağrı kesici iğne verdiler. Eczanede işimiz bitince beni eve götürdüler.

Bana refakat eden arkadaşların yardımıyla, merdiven basamaklarını yarı yürüyüp yarı emekleyerek evime vardım. Serumun etkisi bitince şiddeti ağrı kaldığı yerden devam etmeye başladı. Hanım hemşire olunca eczaneden aldığım ağrı kesici iğnelerin ikisini birden vurdu. Aç olduğum halde yemek, yemek için mutfağa gidemedim. Yemeği hanımın yardımıyla yattığım yatakta yedim. İğnenin hapın etkisiyle sabahı zor ettim.

Sabahleyin tatil olunca hanımı çocukları arabaya bindirip Sınıkçı Ökkeş’e muayene olmak için Kahramanmaraş’a hareket ettim. Hareket ettim ama belimin ağrısından araç sürmekte zorlanıyordum. Sağlıklı olduğum zaman bir saate gittiğim yolu ancak bir buçuk saatte tamamlaya bildim. Maraş’a varınca çocukları kayın pederlere bırakıp hızlıca Sınıkçı Ökkeş’in evine gittim. Sınıkçı Ökkeş ile evinin dış kapısında karşılaştık. Elinde bir çanta vardı. Yatalak bir hastaya bakmak için hastanın evine gidiyormuş. Randevum olmadığı için bana bakmak istemedi ama il dışından acil geldiğimi öğrenince bakmaya razı oldu. Birlikte evine çıktık. İki eliyle belimin her tarafını kontrol etti. Bende fıtık değil siyatik romatizma hastalığı olduğuna karar verdi.

Belime bolca bir merhem sürüp başladı masaj yapmaya. Yarım saat kadar belimi masaj yapınca gözlerimin önü ışıdı. Belimde hiçbir ağrı kalmadı. Anamdan yeni doğmuş gibi oldum. Bana soğuk havalarda kullanmam için bir adet lastikli kuşak ile belimi masaj yaparken sürülmesi için bir tüp merhem verdi. İlkbahar ve sonbaharın soğuk günlerinde kalın elbiseler giyerek üşümemi tavsiye ederek beni uğurladı.

Evin merdivenlerinden inerken hiçbir zorluk yaşamadım. Sınıkçı Ökkeş’e dualar ettim. O günden sonra ne zaman belimde bir rahatsızlık hissetsem Sınıkçı Ökkeş’in evine koştum. Yanına gönderdiğim onlarca hastada şifa buldu. Sınıkçı Ökkeş on binlerce hastayı tedavi ederek gönüllerine taht kurdu.

Geçen gün beli ağrıyan bir arkadaşımı Sınıkçı Ökkeş’in yanına götürdüm. Eve vardığımızda Sınıkçı Ökkeş’in evi terk edilmiş, herhangi bir yaşam belirtisi olmadığın fark ettik. Telefon ettim. Telefonu oğlu olduğunu söyleyen bir bey efendi açtı. Babasının altı şubatta yaşanan Maraş Depreminde vefat ettiğini söyledi. Sınıkçı Ökkeş’in öldüğünü duyunca gözyaşlarımı tutamadım.

Ruhu şad mekânı cennet olsun.

Postmodernist çarşı pazar şiiri denemeleri:/Gün Sazak GÖKTÜRK

1-      İpin Çözüldüğü Yer

Herkes bir şekilde öklüyor

Uçurtmasını bir ağaç dalına.
Dalgalı denizde yol alan ruhum,
Kendi fırtınasını içinde taşıyor.

Gökyüzü kalabalık bugün,
Ama kimse yukarı bakmıyor.
İpler dolaşmış parmaklara,
Kanamış avuç içleri,
Yine de kimse bırakmıyor uçurtmasını.

Rüzgâr bazen dost gibi eser,
Bazen de yüze çarpan hakikat.
Anlarım ki insan
Ne tamamen göğe ait,
Ne bütünüyle toprağa.

Bir yerde asılı kalıyoruz hepimiz;
Arafta,

Ne uçurtma kadar hafif,
Ne dal kadar sağlam.

Ruh dediğin şey
En çok,
Kıyıyı aradığında yorulurmuş

Gök ırmaklarda bir kıyıyı

Gök denizinde bir limanı

Gökyüzünde bir göz izi yok benimkinden gayrı,
Tüm bakışlar cemekanlarda.
Hatırlanası ipler olmalıyken parmaklarda,
Çantalar dolaşmış parmaklara.

Kanatır ağırlığı dünyanın,
Avuç içleri sessizce yarılır.
Yine de kimse bırakmaz
Uçurtmacısının iplerini.

Çünkü bırakmak
Düşmek değildir sadece,
Boşlukla tanışmaktır biraz da.

Ve insan
En çok boşluktan korkar.

O yüzden bağlar kendini
Vitrin ışıklarına,
Etiketlere,
Taşınan eşyalara…

Oysa bir uçurtma hafifliği vardı bir zamanlar,
Rüzgârla konuşan bir çocuk sesi.

Şimdi gök aynı gök,
Ama kimse yukarı bakmıyor.

UFKA ULAŞMAK/Hüseyin KÜÇÜKKÜRTÜL

 

Yaratıldık (Her işimiz yarar olmalı.).

Ya Halık!

Yolculuk en zor işlerden biridir (Durana kadar yolculuk… Sen yoldan geçmelisin, yol senden geçmeli. Sonra her ikiniz de birbirinizden geçmelisiniz).

Bir yolculuğa çıkmalı insan. Her daim bir yolcu olmalı. Bilemediği şeyleri yolculukta bilir, göremediklerini yolculukta görür, anlayamadıklarını yolculukta anlar çünkü.

Yolcunun Arapçası: rahil, Farsçası: revi, Hintçesi: yaatree, İngilizcesi: journey, Fransızcası: passager, Moğolcası: zorchigch, Çincesi: chéngkè Zulucası: umgibeli diyorlar.

Ya Mütekellim!

Herkesin ağzından çıkan ne olursa olsun, sen yolcusun.

Senin gibi “O” da yolcu…

O, en zor şeye giriştiğinin farkına varmaksızın– daha neyin farkında ki? – çıkmıştı bu yola.

Acaba neden seçmişti bu yolu nice kolay yollar dururken? Bilinmez. Belki de içinde bir şey “kemiriyordu” onu; ayaklarını iteleyen, çekeleyen.

Olur ya.

Ya Tevvab!

Birdenbire mi düştü dersiniz bu hallere? Zannetmem; siz de zannetmeyin. Zannın çoğu kötüdür. Belki de birilerinden duymuş, dinlemiştir.

Duyduktan sonra yavaş yavaş işlemiştir içine dek. Ta ciğerine, ta ruhuna dek.

İşte zamanla içinde biriken ve taşan – gözlerinden ve yüzünden taşan – (kendisi de ne güzel birşey!) bir “aşk”la yekinmişti yerinden. Yekinip yürümüştü yollara doğru.

Yola çıkalı uzun zaman olmuştu. Uzun, çok uzun…

Aylar, ayları, yıllar, yılları, on yıllar on yılları, yollar yolları kovalamıştı.

Kaçan kaçıyor, kovalayan kovalıyordu.

Duran durduğunu sanıyordu. Duran yürümekten kaçıyordu. Duran “ulaşmaktan” kaçıyordu.

Bıkkınlık, yılgınlık, “işe yarar olmak”tan kaçıştı.

Yürümek, tembellikten kaçıştı.

Yol gittikçe o gidiyor, o gittikçe yol gidiyordu.

Yol bitmiyor, hedef gelmiyordu.

O, durmuyordu; duramıyordu.

Durmak, ölmek demekti. Ölmek, durmak demekti.

Bulunca durur, durunca bulursun.

Bulunca durmamalısın. Bulacakların biter mi sandın?

Durmak istemiyor ama günden güne eriyordu/eriyordu.

Erirken eriyor, ererken eriyordu.

***

Aslında O, varacağı sonu anlayıverse durur, devamlı yürümekten vazgeçer; aradığını zaten bulduğunu anlar.

Anladığını sanır. Bu kötü işte. İyiden dönüş kötü olsa gerek.

Durmak ya da durmamak.

Durmak demek durmamak demektir.

Gücün kadar gidersin. Gittiğin kadar güçlenirsin.

Güç Yaratan’da. O’nun her işinde…

Ya Vekîl!

Ya Kadîr!

Ne aradığını soranlara– tabi ki boş bir direnişle– cevap vermiyor (ne kadar da sabırlı. Keşke biz de öyle olsak).

Susmak sabırdır, sabır susmaktır.

Susmak, konuşmanın daha hayırlı olmadığı zamanlardadır. Susmak, sırdır. Dua ederken susulmaz. Dua ederken susmak ayıptır “O”na karşı.

Hüzün geldiğinde susmak sabırdır.

Yolculuk hüzündür. Ayrılık hüzündür. Durmak hüzündür. Susmak hüzündür.

Hüzün etmemek gamdır.

Gamsızlık da olmaz ki.

Ağlamak tava gelmektir. Tava geldikçe yersin darbeyi. Yersin darbeyi. İçinden çıkar yangınlar. İçin cehennem ateşi gibidir. Yangını yoktur. Sen yakmalısın. Yakıp dağları dağlamalısın. Dağları eritip yol açmalısın.

Geri durmamalısın. Ayak diretmelisin. Güç dilenmelisin.

Ha demelisin.

Hu demelisin.

Elini göğsüne vurmalısın.

Gülümsemelisin.

Gölgeni arkana alıp güneşe yürümelisin.

Sana dur diyen yok; yürü… Dur diyen, yok denecek kadar değersizdir.

Ya Sabur!

Cevaplasa ve dese ki:

“Ufka ulaşmak istiyorum.”

O zaman düşünen biri çıkabilir (Acaba beribenzer bir insan böyle bir arayışa girmiş birine yardımcı olabilir mi? Varsa da o ben değilim).

Ulaşmak için bulaşmak lazım. Bulaşmak için buluşmak lazım.

Bulaşık olmadan temizlik olmaz.

Temizlik için buluşmak lazım.

Kirli yerde temiz kalamazsın.

Yolcu isen kirden kaçarsın. Kir sana koşar. Kir sana hasret duyar. Kire dönersen kir senden kaçar. Ama temizlik de senden kaçar.

Dön işine. Sen yolcusun. Seni yıkayan iki elin var. Seni yıkayan çokça elin, çokça yakının var. El elden üstündür. El de elden üstündür.

Yolda yürü. Toprağa bas. Toprak ayağının altını temizler. Su birikintisine basma.

Geriye dönüp bakma; bir arpa boyu gittiğini sanırsın. Sanırsan kanarsın. Kanarsan, kanarsın. Kanmamak için kanmak lazım.

Ya Mü’min!

***

Ufuk beklemiyor. O gittikçe ufuk da gidiyor.

Gidiyor, gidiyor...

Arada bir soluklanmak için duruyor. Elini siper edip bir türlü peşinden yetişemediği ufka doğru hazin hazin bakıyor. İç geçiriyor (vah vah nasıl da terlemiş!).

Gözleri nemleniyor.

Acı, tatlıdır.

Tatlı, acıdır.

Asıl tatlı olan insandır. İnsanın içindeki insandır.

İnsan rahat değildir. Onu her yandan çekenler, çekiştirenler vardır.

İçinde konuşanları vardır insanın. İçinde çok kişi vardır. İnsan tek başına değildir.

Tek başına kaldığında tek başına olmadığını anlarsın. Çünkü aklın vardır. Çünkü kalbin vardır. Aklında bir ordu, kalbinde bir ordu, cesedinde bir ordu, nefsinde, nefesinde birer ordu vardır.

İnsanın dışında da insan dünyası vardır. Birbirine muhtaç, birbirini tamamlayan, birbirini arayan bir insan dünyası. Bütün insanlar bir insan gibidir. Buna inanmayan çekilsin gitsin. Zaten giderler hep. Ayrılıp giderler.

İnsanlık karaciğer gibidir. Kesilse bile vücutta kalan parça kendini tamamlar.

Sana secde et denirse secde et. Secde et dendi bile, itiraz et denmedi. İblis olma. “Adem’e secde et” dendi, Adem’e de “secde et” dendi.

Ben doğrudan Tanrı’ya yöneldim deme, yürü. Durursan kendini Tanrı sanırsın. Kendini al, kendinden kaç. Kendine kaç.

Tanrı içimde deme. İçini yolarlar senin. Tanrı’nın içindeyim deme. Ölürsün için için.

Ya Mu'ız!

Ya Müzil!

***

“Ufuk! Ufuk! Dur!” diye ağlar ve yalvarır çoğu vakitler (ne olurdu bir de geriye dönüp baksan ne olurdu? İşte geride ne ufuklar bıraktın sen? Ama hep gittiğin yöne bakıp duruyorsun). Ama yine de hiç vazgeçmiyor. Yürüyor ha yürüyor.

Ah ne olurdu bir geriye dönüp baksan.

Dönüp baksan bir ah çekersin.

Dön, ama dönme.

Yürü ki yer seninle şereflensin. Sen yeri tanı. Her yeri tanı.

Hem içinde yürü hem dışında yürü.

Yürüdükçe kalbin de yürür. Ruhun da yürür.

Basmadık yer bırakma.

***

Yürüdü, yürüdü, yürüdü.

Yoruldu. Yoruldu.

Kırıldı. Kırıldı.

Acılara büründü.

Ufka ulaşamadı.

Yıllar geçmişti. Ulaşamamıştı ufka. Durmadan yürümesine rağmen ulaşamamıştı.

Gitmiş, gitmiş, sonunda ilk başladığı yere gelmişti. Ufuksa kaçıp kaçıp gidiyordu.

Neydi bu böyle(yahu)?

Sonra yine yürüdü. Yine başladığı yere geldi.

Yürümemiş miydi?

Yürümemiş gibiydi.

Birkaç kişiye sordu.

“Siz ufku buldunuz mu?”

Çoğu susuyordu (daha henüz soracağın “kes”e rastlamadın).

Kim bilebilirdi ki cevabı? Yazan mı okuyan mı?

Belki de zamanı gelince bir cevapçı çıkacaktı (neydi o cevap ve neydi o zamanı gelmek?).

–

Lütfen! Lütfen burada okumayı kesin! Bu cevabı siz biliyor musunuz? Biliyorsanız ona(bana) ulaşın. Bilmiyorsanız daha ne duruyorsunuz soracağınız kimseye gidin. Bu yazıyı okudun ve borçlandın. Zaten borçlu idin; hatırladın. Okumaz olaydım deme okudun işte. Okumaz olma sakın.

–

İnsanlar kısa mesafeler ile yürüyorlardı. Yürüyüp bir yerde duruyorlardı. Sonra gene yürüyor yine duruyorlardı.

“Sizler de hep yürümüyorsunuz.”

“Evet, bazen yürür bazen otururuz.”

“Hep yürüyorsunuz ama bir yere gitmiyorsunuz! O zaman neden yürüyorsunuz?”

“İnsan neden yürür?”

“İnsan yürür evet ama her yürüyüşünün nedeni ayrıdır.”

“Her yürüyüşte amacınız mı değişiyor?”

“Öyle oluyor! Her oturuşumuzun da amacı farklıdır. Seninki öyle olmuyor mu?”

“Siz yolcu değil misiniz?”

“Bazen yola çıkarız.”

(Bazen de yoldan çıkan olur).

***

Artık geçen zamanın farkında değildi. Ama yine de (işte bu gayrete hayran olunabilir) içindeki ateşten hiçbir şey kaybetmemişti.

Her engel bir niyettir.

Her niyet bir eziyettir.

Her eziyet bir niyet.

Engeli engel sanma, engelin içinde gel vardır; haydi gel hem de en gel

Ve bir gün (hikâyenin sonuna geliyoruz galiba) ona – O sorduktan sonra – şöyle dedi birisi: “Senin meselenin çözümünü işte şu tepenin bekçisi bilebilir ancak ve ancak.”

Ya Fettâh!

Ve yürüdü.

Bir tepenin başında gördü onu – çok muhteşem – yüksek ağaçlarla dolu bir tepe.

Sorun çözücü kişinin adına “Ufuk Bekçisi” deniyordu.

İçine bir sevinç doldu (yalan yok benim de içime sevinç doldu). Sonuca, sona ulaşacağını umuyordu artık. Ümit, kaybedilmeyecek kadar önemlidir.

Tepede Ufuk Bekçisi ile karşılaşmaz mı?

“Hoş geldin!” demez mi Ufuk Bekçisi ona (nereden haberi olmuş?) ta içten gülümserken.

“Seni de bekliyordum” demez mi (der)?

“Sen beni ufka ulaştırabilir misin?” diye sordu.

“Ümit varsa her şey olur!”

Ufuk Bekçisi kimdi? Bakamadı.

“Peki sen ufka ulaşmış mısın ki?”

“Ufuk bana ulaştı”

“Nasıl ulaştı? Ufuk nerede sen neredesin?”

Yalan mı diye düşünmeye derman yetiremedi beyninde (ben olsam vazgeçer dönerdim belki diyorum).

Bilge duruşlu ufuk bekçisi her şeye hazır edasıyla konuştu.

“Buradayım.”

“Gel” dedi Ufuk Bekçisi “yukarıya gel!”

Çıktılar, çıktılar.

Ya Râfi!

“Haydi bana ufku göster (Ufuk Bekçisi diyor).”

“İşte karşıda”

Gülümsedi Ufuk Bekçisi.

Gülümsemek çok büyük bir ikramdır.

Ya Kerîm!

“Bak” dedi, “her tarafa bak”

Baktı.

“Her taraf ufuk değil mi? Hıı?”

“Her taraf ufuk! Her taraf ufuk! (Bunu o söyledi). Şaşırmış kalmıştı. “Peki, hangi yöne gideceğim?”

“Hiçbir tarafa; bak burası da ufuk. Sen ufuktasın. Ufuk ise senin içinde. İç içesiniz. O halde sen ufka ulaştın.”

Bir müddet öylece kaldı. Ufuk Bekçisi’nin yüzüne öylece baktı.

“Ulaşmak?”

“Ulaşmak anlamaktır. Var olanı ve olmuş olanı anlamak ulaşmaktır.”

Baktı, baktı. Sonra birden gözlerini sonuna kadar açtı:

“Aa..aa doğru” dedi (Aaa gerçekten de– Aaa!ufka ulaşmak aaa ufuk aaa...– ben de anladım!).

Anladın mı?

Anladım sanki.

Anlamak en büyük iştir.

Anladım ama sanki bir şey ya da bir şeyler daha var.

Ne var?

İşte onu diyemiyorum. Dilim varmıyor!

Neden dilin varmıyor?

Çünkü aklım varmıyor!

Aklın varmıyorsa aklın da almıyor olacak!

Peki, nasıl hissettim aklım varmadıysa?

Aklın varmaz yaşamadan.

O zaman mı aklım varır?

Aklın yolculuğa çıkmalı ya.

O zaman varır mı?

Aklın varmıyor ama hissediyorsun.

Bak evet…

Aklını durdur.

Neden?

Akıl seni yorar artık.

Neden?

Bilmediğin, bilemeyeceğin yollara çıkacaksın!

Akıldan daha üstün neyim var ki?

Aklın almaz bir şeyin.

Ne yapmalıyım?

Ufku geçmelisin.

Daha nasıl olacak?

Bak neredeyiz?

Zirvedeyiz!

Sen burada ne yapıyorsun?

Ben Ufuk Bekçisiyim. Ufka sıkışıp kalanlara müjdeler veririm.

Beni kurtar ufuktan! Kendimden! Hayallerimden!

Yum gözünü.

Yumdum.

Yum aklını!

Uuyy! Yumdum!

Dilini tut.

!

Kulağını kapat.

Ufku geçtiler! Ufku geçtiler!

Ya Latîîîf!

Ya Sabuuur!

Dilini tutan, kulağını kapatan, aklını yuman sen olsaydın ne cevap verirdin?

Hala cevap verme ahmaklığı mı gösteriyorsun yoksa?

Yani dünyayı birkaç tur da sen mi atacaksın?

Yoksa ufka sıkışıp kalanlardan birisi de sen misin?

Yürü! Ufuk bekçisi ne ufuklar biliyor bir bilsen. Bir bil sen!

Ha, anlamadan bilmenin bir “anlam”ı yoktur “bil”esin

Onlar ufku geçip gittiler. Ne yaşadılar? Ne gördüler? Ne anladılar? Ben bilmiyorum.

Sizce geri mi?

VEHN/G.Hasan EJDERHA

Yüzyüze gelmez oldu insanoğlu

Sahi kaç kişi kaldı bedeniyle dönen

Var mı aramızda gülümsemeyi bilen

Gazzeli sakat çocuklardan başka

Hepimiz üzgün, hepimiz kederli

Ağaçlar değil fücr ekili toprağa

Kendi derdimiz fazla iken dünyaya

Kuş öldü, taziyesi kimin umrunda

Çobanlar bile başladı bina dikmeye

Alçakta kalmak isteyen kaldımı aramızda

Bütün milletler aç kurt gibi çökünce

Geç oldu vehni biraz anlasak da

NÛRUN ALÂ NÛR/Samet YURTTAŞ

“Gecenin bir kısmında ve

Yıldızların batışından sonra”*

Ayın tespihini duyacacaksın.

Dağlar dizi dizi yürüyecek tespihe.

Kalpgâhında bir mâbed büyüyecek,

Sen o mâbedde dağları

Bir tespih gibi çekeceksin.

“Gecenin bir kısmında ve

Yıldızların batışından sonra”

Davudî bir ses duyacaksın

O gözyaşlarıdır dervişin.

Göğsün gözyaşlarından

Kabaran bir deniz.

Kabardıkça büyüyecek Âlem,

Sen küçüleceksin.

“Gecenin bir kısmında ve

Yıldızların batışından sonra”

Kuşları, ağaçları, nehirleri...

Geceyi, rüzgârı ve sesleri duyacaksın.

Âlemdeki zikri duyacaksın.

Gözyaşların kuruyacak Âlemde.

Âlem:

“Nûrun Alâ Nûr”

*Tûr Süresi 49. Ayet

RESUL BAYRAKTAR VE BİR KALP BİR ADAM/Hasan Keklikci

 

 

Her görüşmemizde sözünü ettiğimiz Resul Bayraktar’ın şiir kitabı; nihayet, Çete Bayramı’ndan dört gün önce elimize ulaştı. Yüz altmış sekiz sayfadan oluşan bu güzel kitap, Kitap Ağacı Yayınları tarafından Şubat 2026’da yayımlanmış. Kitapta birbirinden güzel doksan üç şiir yer almaktadır. Resul Bayraktar’ın çeşitli dergilerde şiirleri yayınlanmaktadır. Ayrıca birçok şiirini kendisi ve şiir sever dostları sosyal medyada “cezbeli” bir şekilde dillendirmektedirler. Bir Kalp Bir Adam şairin ilk şiir kitabıdır.

Özlem, ayrılık, aşk ve hasret gibi kavramlar ifade eden şiirler yer almaktadır kitapta. Duygulu, içe dönük şiirler yani. Dilimdeki Kambur şiirinde “Kendime benzemiyorum bazen,/Düşen bir ekmeği alıp öper gibi/Kendimi kaldırıyorum yerden.” diyor şair Resul Bayraktar. Duamız odur ki, bu kalkış, birbirinden güzel nice eserlere yürüyüşü de beraberinde getirir. Bir Kalp Bir Adam raflarda yalnız kalmaz.

Refik Halit Karay, “Gerek boya, gerek mermer, gerek ses şekline girsin, şiir acının nurudur.” demiş. Resul Bayraktar Dil Boğazında şiirinde tam da R.H. Karay’ın ifade ettiği; şiire, acıya ve nura misal getirmiş gibi, şu mısraları yazmış “Susturdunuz gülüşleri,/Parçaladınız kelimeleri,/Gömdünüz harfleri bir alfabenin boğazına./Çocuk kalbimde iz bıraktınız.”

Zaman zaman okuyucuyu sayfaların, şiirlerin içine çektiği oluyor. “Sen şimdi Galler Prensi’yle /Clarence House’de/Beş çayında./Ben Gafarlı Cumhuriyeti’nde, /Ucu eskimiş bir kalemle şimdi rüyalarda./Şiir rüyalarda!" diyor Çingene Çiçeği şiirinde. Ve siz kendinizi bu satırların arasında, Gafarlı’da bir bağda kabarcık asmasının gölgesinde buluyorsunuz.

“Azık topluyorum geçmişten geleceğe,/Kana kana anlaşılmak istiyorum” derken sanırım; şu, her şeyin “anlık” olduğu çağımızda hepimizin derdini dile getirmiş oluyor, şair Resul Bayraktar.

Mallarmé, yazmak için halay kıtlığı çeken bir dostuna “Dostum, şiir hayallerle değil, kelimelerle yazılır” demiş. Resul Bayraktar, “Hâlâ ruhumda asılı kalan binlerce kelimem var içimde“ diyor.

Aziz Dost Resul Bayraktar’ın ruhundaki birbirinden güzel, etkili ve kulağa hoş gelen kelimelerinin yeni kitaplarda yan yana gelmesini, okuyucusuna müstesna şiir zevki tattırmasını bütün kalbimizle temenni ediyoruz

Göçenlerle Birlikte Yaşamak/Memduh ATALAY

 6 Şubat 2026

Ölenlerle diyemedim çok soğuk ve acımasız geldi bana. Deprem kelimesinin telaffuzunda bile bir şiddet ,sertlik var. Kaldı ki beşeri hiçbir mukavemetin tesir etmeyeceği depremin etkisi bambaşka bir şey.

Ahmet Doğan İlbey , Ferhat Ağca ,Fazlı Bayram, Murat Akkurt ve hayatının baharında nice dost ,tanıdık ve canım öğrencilerim ...

Ahmet Abi,büyük küçük herkesin abisi. Aslında tüm beşeri acılarını gizleyen bir muharrir bir abasız postsuz derviş. Yazılarındaki sertliğe karşın yufka yürekli bir derviş. Kimi seviyorsa mutlaka kendi dünyasından bir ad koyar , öyle sever. O koyduğu ad muhatabına bir istikamettir. Epistemolojik bir cemaat lideridir adeta özel , kendine has bir dil ve tutum içindedir. Yani aradan geçen zamanda sevenlerinin dünyasından çıkmadı. Yokluğu Ahmet Abi eylem ve söylemlerinin şerhi ile gideriliyor. Yahya Kemal 'in ifadesi ile " Biz ölüleri ile iç içe yaşayan bir milletiz" zaten.Öyle de yaşıyoruz.

Meşum ve müziç kulak problemi sona erdi. Ruhun sesi bizim dünyada alışık olduğumuz ses değil elbet. İnanıyorum ki ilahi nefha ile ruhunun ses kanallarına lahuti sesler bülbül gibi şakıyor. Dünyaya ,çevresine bir abi profili sundu ve göçtü. Ne güzel insandın sen Ahmet abi. Bu yazıyı sadece senin için yazıyorum, senin ruhun şad olsun diye. " Vayh" dediğini duyar gibiyim.

Ferhat ve Fazlı her ikisi de Ahmet Abinin yoldaşları. Ferhat tercümanı idi Ahmet Abinin Fazlı türküdarı. Birlikte göçtüler. İkisi de canımızdan can idi. Dünya hepimiz için göç meydanı . Önce gidenler bize öte dünyayı daha sevimli kılıyorlar,biz de mecbur olduğumuz seferi daha katlanılabilir kabul ediyoruz. Hâlâ telefonları duruyor. Sanki Ahmet Abinin tekrar arayacağını " Memduh Bey hal hatır için aradım." diyen müşfik sesini duyacak gibiyim. Ya da Fazlı veya Ferhat bir çayevi yarenliğine çağıracak hissi.

Kötüler kalıyor,iyiler göçüyor; desem günaha girer miyim bilmiyorum ama Mustafa Kutlu' dan ödünç alarak şöyle desem söz yerini bulacak:

İyiler ölmez!

Yunus Emre de öyle dememiş miydi

Ölürse tenler ölür/ Canlar ölesi değil.

Göçünü toplayan Allah'ın Celal isminin tecellisi ise Cemal isminin esenliğine emanet olan cümle ahbaba selam olsun

Mahşere Kalmış Kavuşmalar/Melih ERDEM

 6 Şubat 2026

Sabahın seheri günden ileri

Ben kimi sevmişim senden ileri

Ziraat Fakültesi’nden yemekhaneye yürürken soğuk bir esinti çarpıyordu yüzümüze. Ağaçların yaprakları henüz sararmaya başlamış, tutundukları dallarla bağlarını koparmak üzereydi. Birkaçı ise halihazırda yere düşmüş yeşil olma vazifesini tamamlamıştı. Bu manzarayı izlerken beylik lafımı ediverdim;

“Ben senin gibi olmayacağım! Ama bir şartla…”

“Neymiş şartın?” dedi güzel gülüşüyle.

“Olur da bir gün sen seversen, eğer buna gözüm ve yüreğimle inanırsam… Ulan ben de sevdiğimi söyleyeceğim!”

Yemekhaneye kadar güldü o gün. Yemekten sonra tütün sararken de güldü. Çayı doldururken de gülüyordu. Telefonla uğraşırken, işiyle meşgulken, çiçeklere nasihat edip ulularından nasihat dinlerken de epey güldü. Başaramayacağımı düşündüğünü sandığımdan çok alınmıştım. O günden sonra diğer o güne kadar hiç sevdiğimi söylemedim. Çok fırsat doğdu. İmkân avuçlarıma kadar geldi. Sözün dilimin ucuna yanaştığı oldu. Yine de söylemedim. İnat üzerine inat ettim. Hiç söylemedim.

Güzel gülüşünü de alıp gittikten sonra öğrendim sevdiğini. Gittiği gün söyleyecekmiş sevdiğine. Sevmiş yani. Nasıl olur? Sevebiliyor muymuş? Yahu bir de söyleyecekmiş! Tekrar tekrar anlattırdım Türbedâr’a.

“Ağabey gerçekten mi? O gün mü? Niye bir gün, iki gün, üç gün, beş gün önce değil de otuz bir senede o gün söyleyecekmiş?”

Aklımı yitirmek üzereydim. Kilometrelerce yolu onu düşüne düşüne geldim. Sevmiş yahu işte. Daha ne kadar ikna olmam lazım? Kavuşmasını mahşere bırakacak kadar sevmiş hem de. Ah ulan Seher Yeli diyerek ağladım o gün. Yetmez mi bunca bıraktığın miras da bir de vasiyet bıraktın. Oturup Başkomutan’a anlatasım geldi durumu. Yok onla öyle konular konuşulmaz. Konuşulur da mayın da değiliz ki. Hem diskleri ağrır, pili tükeniverir. Hem de lazımdı o bize, sırf ona anlatmak için yaşamamız gereken onca şey vardı. Seher Yeli’yle ahidleştiğimiz işi yapacaktık. Parası için değil tabi ki, vatan ve millet, ille de memleket için yapacaktık! Nihayetinde elbette Allah rızası için! Derdimiz memleket, yükümüz çok ama hepsini sırtlayacağımız yüreğimiz olacaktı. Ben onun seveceğine inanmasam da sevecektik.

Günlerce hatta aylarca süren kendimi ikna etme çabalarımın sonunda ben de söyleme kararı aldım. İlk fırsatta söyleyeceğim dedim kendi kendime. Zaten dünyevi imkânların elvermeyeceğime güvendiğimden o fırsatın gelmeyeceğini düşünmüştüm. Şartlar haksız olacaktı. Ben değil. Vasiyet de yerde kalmamış olacaktı. Kul acizdir ya hani Yaradan’ın mülküne karşı. Verdiği nasibine razı olmak zorundadır. O imtihana tabi olmalıdır. İşte o şekilde fırsat doğuverdi. Ziraat Fakültesi’yle yemekhane arasındaki yolda sararmış ve düşmüş yaprakların şahitliğinde gözlerine bakarak, Seher Yeli’nin öğrettiği gibi gözüne bakıp gönlünü görerek söyledim sevdiğimi. Sözüm vardı bir kere mecbur söyleyecektim. Söz verirken, söz söylerken hayırlısı denmeliymiş. Üç cilt olanından.

Gözün baktığıyla gönlün gördüğünün aynı olmayacağını öğretmemişti. Öğretmediği daha çok şey varmış da gidenin arkasından konuşulmaz. Hele de böyle bir günde. Ama düşünmeden de edemedim severken de mi güzel sevecektin? O da mı hatıraların en bağlamlısı olacaktı? Sevmek de mi miras ağırlığında yüktü? Yahu anlarım doktor olacağız. Alacağız o unvanı. Hakkını vereceğiz. Gecemizi gündüzümüzü esirgemeyeceğiz de her seher vaktine kadar mı?

Herkesin “hayırlısı olsun” dediğine “hayırlı olsun” demişti trenin raylardaki tıkırtılarının arasında. Yarın görüşürüz yine deyip kapatmıştı telefonu. Ondan beri hayırlı olan tek şeydi “hayırlı olsun” dediği. Bir şeyler oldu ama hayırlı mıydı hayırlısı mıydı çözemedim hiç. Çünkü hiçbirinde yoktu. Yani diğerlerine göre yoktu. Yoksa, yadırganmasın şizofreni değilim, hep yanımda yani. Hatta bunları yazarken bile arkamda oturmuş güzel gülüşüyle gülerek tütün sarıyor. En sıkıntılı zamanlarımda yaralarımı da sarıyor. Hâlâ gözüme sezdirmeden göz yaşımı da siliyor. Ah bir de sarılsa. En çok da sarılmasını özledim. Taziye evindeki gibi sarılsın ama. Omzunu ıslatacağımdan çekinmeden, sırtımı ben buradayım biraz daha dermiş gibi sıvazlayarak, yaktığım gemilere su tutup “Sen tütün sar da şu işe bir daha bakalım.” dediğindeki gibi, söverek indiğim merdivenleri salavat çekerek tekrar çıkarttığı gibi sarılsa keşke. Sadece sarılsa da olur. Varsın büyük konuşayım, varsın sevsin, sevsin tabi ya, varsın gecemiz gündüz gündüzümüz gece olsun, ama her seher essin de sarılsın.

Sevmiş öyle mi? Hem de Koskoca otuz bir senede o gün söyleyecekmiş! Bir de kavuşmasını mahşere bırakmış…