VEL ASR / Memduh ATALAY


Güneşi değil kalbimi istedi o Hintli bilge
Hıncını sağaltmak için kalbimi istedi
Ben o bilgeye kalbimi vermeseydim eğer
İnsan kalmayacaktı Hint’te bile
Şafaktan başlayan yolculuklar olmasa
Nehirde külleri toplar mı o Hintli bilge

Bütün kör kuyularda biz, kör bakışlar bize
Bağışlayan biziz tüm günahkârları
Biraz faşist, biraz radikal, biraz kökten
Gibi sevimsiz, gibi korkutucu, gibi bilgisiz
Bir resim gibi çizdiler tüm resmimizi
Ateşi güle çeviren saf bakışlarımız için
Bir de çirkinleşmeyen yüzümüz hatırına
İkindi yağmurları yağar lekesiz

Eksik yanım budur itiraf ediyorum
Camla değişmişsem lütuf kokan rozeti
Plaketleri atmışsam en azgın köpeklere
Kırılıyor çünkü camın kalbi var
Sonra dağlarda türkü söylediğim
Eşkıya öyküleri dinlediğim
Aşktan ölümden yana şiir okuduğum üzre
Ne söylenirse doğrudur
Kimi zaman saklamışsam bir turna hasretini
Tankın altında kalan her müminden sonra
Yakmışsam birer birer kelimeleri
Sarmışsam tütünün en delisini
Çekmişsem içime derin derin
Yağmur yağıyorsa hala gözlerine şairin
Bilin ve bildirin nice mümin var yeryüzünde
Keder o ki hasret o ki sultanım
“İyi adamlar iyi atlara binip gittiler”
İyi atlara binip gelseler dayanamazlar
Bizim de hasretimiz derinleşir ham ervah arasında
Ey zamanın sahibi
Vel asr!


Hiç yorum yok:

Yorum Gönderme